Roger McGuinn - Roger McGuinn (1973)

Goede plaat die stukken beter is dan de laatste drie albums van the Byrds. Eigenlijk ligt deze plaat meer in het verlengde van Notorious Byrd Brothers uit 1968. Het herkenbare gitaarspel van McGuinn neemt weer een prominente plaats in. De Moog is weer van stal gehaald. En de muziek is weer onversneden onversneden folk-rock. Draggin' heeft ook nog een Beach Boys (Bruce Johnson, die ook piano speelt) backing vocals.

Vrij goed album van Roger, wat voor een groot deel samenhangt met de meer sobere productie en de gastartiesten: o.a. Bob Dylan, Chris Hillman, Spoonder Oldham, Crosby & Nash.

Er zit daarnaast genoeg variatie in (country en jazz uitstapjes bijv.) om een hele plaat boeiend te blijven. Eigenlijk alleen het kinderkoortje van 'Stone' had niet gehoeven.

Best een aanrader. Ik zal niet meteen naar de winkel rennen, maar deze wil ik best ooit in bezit hebben. Ruime 3,5* voorlopig.

Toch nog even reageren op het bericht van Robo. The Notorious Byrd Brothers is veel experimenteler en psychedelischer, daar lijkt deze plaat toch niet op?

Deze vind ik dus veel minder dan "Cardiff Rose". Er is weinig samenhang, en geen enkel nummer is echt geweldig. De gastartiesten voegen erg weinig toe. Dan zijn "Peace On You" en "Cardiff Rose" (en veel later "Back From Rio") veel beter.

Trouwens, Graham Nash doet hier niet op mee. Dat staat op Wikipedia, maar dat is fout. In het boekje is te lezen (en dat hoor je ook duidelijk op de plaat) dat Gene Clark meedoet op zang en gitaar, dus niet Nash.

Ik hoorde 'm eigenlijk ook niet, dus dat verklaart een hoop.

Ik heb het nog eens nagekeken, en op 'My New Woman' doen dus alle 5 originele Byrds mee. Blijkbaar was dat nummer niet eens goed genoeg voor "Byrds" (1973).

Op de eerste twee tracks van Gene Clark's prachtige "Roadmaster" (wederom uit 1973) zijn ze ook alle vijf te horen, en die zijn wél indrukwekkend. Als je die nog niet kent, zeker eens opzoeken.

Ik ken alles van Gene Clark. Alleen zijn latere werk is soms wat minder, maar tot en met No Other is alles meer dan de moeite waard inderdaad.

Absoluut, maar "So Rebellious A Lover" met Carla Olson mag ook zeker niet onderschat worden

Een paar tracks zijn Byrds restanten; anderen stonden op de Lp’s Untitled en Byrdmaniax, voor deze cd wat gepimpt. Al met al een goed resultaat.

Ik ben geen Byrds kenner, en zou er eigenlijk meer van moeten luisteren.

Door de reacties weet ik dat ik hier met een Byrd van doen heb. Het deed mij direct wat denken aan Donovan en Dylan, maar de jazzy dingetjes weer niet.

Een veelzijdige plaat is het wel.

Ja, Byrds hebben wel wat toffe platen gemaakt. Solo was McGuinn soms op het juiste moment op de juiste plaats. Dat leverde mooie samenwerkingen met onder andere Petty en Dylan op. Maar solo?

Toen ik hem een paar jaar geleden live zag - gemoedelijk optreden, op het kleffe af - was hij meer bezig met vertellen wie hij wanneer ontmoet had dan met solowerk brengen. Vond ik eigenlijk wel veelzeggend...

Zo goed als de eerste zes Byrds-albums is dit solo-debuut van Roger McGuinn natuurlijk niet, maar dat neemt niet weg dat ik het destijds tamelijk vaak, en met plezier beluisterd heb. Het is zeer gevarieerd, en dat vind ik zelf een voordeel, maar ik kan mij ook voorstellen dat de luisteraar het ook als enigszins onevenwichtig kan ervaren.
Het gaat goed van start met het akoestische I'm So Restless, waarop Bob Dylan op mondharmonica (je herkent hem snel) is te horen. Op het volgende nummer (My New Woman) krijgt McGuinn onder-steuning van zijn oude maatjes tijdens de oerbezetting van The Byrds (David Crosby is duidelijk hoorbaar in het koortje), en het spel van jazzsaxofonist Charles Lloyd vind ik ook prettig om te horen. De cover van Lost My Driving Wheel van David Wiffen vind ik verder heel behoorlijk. Draggin', wéér met Charles Lloyd op sax en verder Bruce Johnston op piano is ook prima gelukt. Time Cube, waarop McGuinn de moog weer van stal haalt en verder banjo speelt vind ik een van de hoogtepunten van het album, en het sluit de eerste kant van het oorspronkelijke vinylalbum af (dat nog bij mij in de kast bleek te staan). Als we de andere kant van het vinyalbum op de draaitafel leggen, horen we weer Bruce Johnston op piano (op Bag Full of Money) en David Crosby als harmony-zanger. Buddy Emmons speelt steel gitaar (geweldig). Hanoi Hannah vervolgens vind ik ook een hoogtepunt (McGuinn speelt een mooie gitaarpartij). Stone, en de traditional Heave Away vind ik van een wat minder niveau, vergeleken met de boeiende A-kant.
M'Linda is een niemendalletje en een zwakke plek op het album. De afsluiter The Water Is Wide (ook een traditional trouwens) vind ik weer prachtig, met wederom David Crosby, die vocaal ondersteunt en Bruce Johnston op piano.

het solo debuut van de inmiddels 82-jarige "living legend" Roger McGuinn, verscheen kort na het gelijknamige Byrds re-unie album (1973). "My New Woman" was een outtake van dat album.

qua stijlen inderdaad een divers album, met de Dylanesque folky opener "I'm So Restless", de folk-rock van "My New Woman", het Beach Boys geluid van "Draggin", het bluesy "Hanoi Hannah", het aparte door synthesizer gedragen "Time Cube", de traditional sea shanty song "Heave Away" en "M'Linda"met een calypso/steel band sound. "Stone" met kinderkoor werd geschreven door Spooner Oldham en Dan Penn.

"Lost My Drivin' Wheel" en "Bag Full of Money" klinken als vintage Byrds, niet verwonderlijk want deze nummers werden oorspronkelijk reeds in 1972 door de band opgenomen en verschenen in 2000 op de re-release van het album "Farther Along".

Roger McGuinn had destijds een songwriting partnership met wijlen Jacques Levy, die de tekstschrijver was van 6 liedjes op dit album, een samenwerking die stamde uit de Byrds periode en die tot zijn solo album "Thunderbyrd" zou duren. deze songwriter die tevens theater regisseur was, schreef ook mee aan 7 songs op het Bob Dylan album "Desire".

Roger McGuinn serveert op dit album 11 fraai uitgevoerde liedjes die 50 jaar later nog steeds willen bekoren, waarbij nostalgie ongetwijfeld een rol zal spelen. user heartofsoul heeft het hierboven al eerder goed verwoord.

opvallend dat er bij de albums uit zijn nadagen "Treasures from the Folk Den" (2001) niks is gepost en deze slechts 6 stemmen kreeg en zijn laatste album "CCD" uit 2001 helemaal geen stemmen kreeg.

Album werd geproduceerd door Roger McGuinn
Recorded at Wally Heider Studios, Los Angeles, California