Al Di Meola - Cielo E Terra (1985)

Al Di Meola die een andere aanpak hanteert. De muziek heeft hier Noord-Afrikaanse/Aziatische invloeden. Erg clean en zweverig, maar voor wie daarvoor openstaat een indrukwekkende ontdekkingstocht.

Toevallig heb ik het werk van Al Di Meola pas enkele weken geleden ontdekt.
Wees gerust, het schaamrood stond op mijn kaken voor dit gebrek aan cultuur.
Vroeger was Joe Satriani mijn favoriete gitarist...U kunt al raden wie dat nu is.
Ik heb een best of aangeschaft en Consequence Of Chaos. Deze stond er ook, maar ik twijfelde omdat er zang bij was (of heb ik zo slecht gekeken?) en deze dus laten liggen.
Ik ben vooral liefhebber van zijn elektrisch werk, hoewel akoestische passages me zeker ook wel liggen. Heb wel minder met wereldmuziek en dergelijke.

Geen zorgen, want de zang is overal zowat woordloos en volledig in dienst van de liedjes.

Deze plaat staat trouwens samen met de andere twee Manhattan-albums Soaring Through A Dream en Tirami Su op een dubbel-cd.
Dit album is bijna volledig akoestisch zonder ritmesectie e.d., opvolger STAD is van hetzelfde jaar en trekt de lijn door, maar klinkt iets voller. Tirami Su (1987) is weer een koerswijziging en gaat verder waar Scenario (1983) ophield.

Een bijzonder mooi en sfeervol album van Al. Ik kende hem voornamelijk als "race-eend" maar hier moet je het vooral van de sfeer hebben, en die is bijzonder geslaagd! Gitaar met spaarzaam af en toe percussie, een zweem van een synthesizer, slechts ter aanvulling van het subtiele gitaarspel. Een echte aanrader.