M.O.D. - Loved by Thousands, Hated by Millions (1995)
mijn stem
4 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Megaforce
-
Noize (0:12)
-
Aren't You Hungry (3:25)
-
Spandex Enormity (5:26)
-
A.I.D.S. (2:00)
-
Hate Tank (2:12)
-
Goldfish (1:00)
-
Surfin' U.S.A. (2:31)
-
Surf's Up (2:03)
-
Mr. Oofus (3:36)
-
No Glove, No Love (2:50)
-
True Colors (3:48)
-
Livin' in the City (1:56)
-
Get Up and Dance (2:58)
-
Rhymestein (2:35)
-
Irresponsible (2:25)
-
Rally (N.Y.C.) (1:38)
-
Ballad of Dio (0:10)
-
Bubble Butt (0:43)
-
Short But Sweet (0:06)
-
Ode to Harry (1:29)
-
Vents (0:10)
-
Theme Song (2:08)
-
Bonanza (2:43)
-
Buckshot Blues (0:10)
-
Clubbin' Seals (1:54)
-
U.S. Dreams (2:27)
-
He's Dead Jim (1:49)
-
Get the Boot (3:12)
-
Color My World (1:56)
0
geplaatst: 28 juli 2010, 07:13 uur
The best of M.O.D. is rijkelijk voorzien van commentaar van Billy Milano, voor wie daar interesse in heeft. De schijf opent met de nodige nummers van het debuut. Noize (That noise) is een slap aftreksel van What's that noise van S.O.D. Voor dezelfde band was Aren't you hungry geschreven. De muziek is erg goed maar de tekst weerzinwekkend fout. Vreet je eigen pens maar lekker vol, smijt overtollig voedsel weg en laat je medemens lekker kreperen.
Ieder voor zich - God voor ons allen. Een tekst tegen U.S.A. for Africa.
Billy vind het lekker om mensen tegen hem in het harnas te jagen. Missie geslaagd. Spandex enormity is langdradig, rommelig als ze blastbeats proberen en voorzien van een domme tekst over dikke vrouwen.
A.I.D.S. betekent hier Analy Inflicted Death Sentence maar officieel is dat natuurlijk acquired immune deficiency syndrome. Volgens Milano een plaag van God voor homoseksuelen. Ik denk dat Billy het heimlijk zelf is omdat hij zo tegen die mensen aantrapt. Mischien dat iemand ooit nog een Ballad of Milano maakt als Billy uiteindelijk zelf naar de hel gaat. Aan de andere kant kan ik me niet voorstellen dat mensen daar veel aandacht aan zullen besteden.
Hate tank is een heropname van de Rhythm of fear-sessies.
Goldfish(Jaws) is het begin van een betere M.O.D. Om zijn imago wat op-te-krikken moest er maar een vrolijke surfplaat komen.
Als de cover Surfin'U.S.A. tot het beste werk gerekend moet worden zegt dat genoeg over de kwaliteiten van de band. Er komen nog wat surf/strandnummers en enige deuntjes van het betere Cross Misconduct. De nummers van Rhythm of fear,13t/m16 zijn zo gek nog niet. Daarna is het de hoogste tijd om weer wat deuntjes van het debuut te horen. Het 10seconden durende Ballad of Dio hoort inderdaad thuis op een Best of. Maar het is toch wel triest als Bubble butt tot je beste werk behoort. Het lijkt teveel op Milano mosh en is erg puberaal. Short but sweet is kort en gevat: terecht op deze verzamelaar geplaatst. Ode to Harry heeft vriendje Scott Ian op de akoestische gitaar. Zo doet kameraadje Lilker ook mee op enige nummers van het debuut. Alleen met Benante kan Milano het niet vinden; de riff van Indians zou Charlie van Billy gejat hebben.
Met nrs.21/22 ,Vents/Theme song, komt er een gepaste extra bijdrage van Cross Misconduct. 23t/m28 is me alleen bekend van deze schijf. Bonanza is wel geinig. Buckshot blues stelt niet meer voor dan een stukje Smells like teen spirit zonder tekst.
Clubbin seals is een leuk stukje country.( Doe niet overal zo gevoelig over, is Billy zijn boodschap in het commentaar.) De drie opvolgende liedjes voegen niets toe aan het repertoire van de band.
Als afsluiter nog een liedje van de surfplaat; Color my world is een leuke ballad waarin de zang behoorlijk vals is. Goed, deze wisselvallige verzamelaar is niet echt wereldschokkend.
Ieder voor zich - God voor ons allen. Een tekst tegen U.S.A. for Africa.
Billy vind het lekker om mensen tegen hem in het harnas te jagen. Missie geslaagd. Spandex enormity is langdradig, rommelig als ze blastbeats proberen en voorzien van een domme tekst over dikke vrouwen.
A.I.D.S. betekent hier Analy Inflicted Death Sentence maar officieel is dat natuurlijk acquired immune deficiency syndrome. Volgens Milano een plaag van God voor homoseksuelen. Ik denk dat Billy het heimlijk zelf is omdat hij zo tegen die mensen aantrapt. Mischien dat iemand ooit nog een Ballad of Milano maakt als Billy uiteindelijk zelf naar de hel gaat. Aan de andere kant kan ik me niet voorstellen dat mensen daar veel aandacht aan zullen besteden.
Hate tank is een heropname van de Rhythm of fear-sessies.
Goldfish(Jaws) is het begin van een betere M.O.D. Om zijn imago wat op-te-krikken moest er maar een vrolijke surfplaat komen.
Als de cover Surfin'U.S.A. tot het beste werk gerekend moet worden zegt dat genoeg over de kwaliteiten van de band. Er komen nog wat surf/strandnummers en enige deuntjes van het betere Cross Misconduct. De nummers van Rhythm of fear,13t/m16 zijn zo gek nog niet. Daarna is het de hoogste tijd om weer wat deuntjes van het debuut te horen. Het 10seconden durende Ballad of Dio hoort inderdaad thuis op een Best of. Maar het is toch wel triest als Bubble butt tot je beste werk behoort. Het lijkt teveel op Milano mosh en is erg puberaal. Short but sweet is kort en gevat: terecht op deze verzamelaar geplaatst. Ode to Harry heeft vriendje Scott Ian op de akoestische gitaar. Zo doet kameraadje Lilker ook mee op enige nummers van het debuut. Alleen met Benante kan Milano het niet vinden; de riff van Indians zou Charlie van Billy gejat hebben.
Met nrs.21/22 ,Vents/Theme song, komt er een gepaste extra bijdrage van Cross Misconduct. 23t/m28 is me alleen bekend van deze schijf. Bonanza is wel geinig. Buckshot blues stelt niet meer voor dan een stukje Smells like teen spirit zonder tekst.
Clubbin seals is een leuk stukje country.( Doe niet overal zo gevoelig over, is Billy zijn boodschap in het commentaar.) De drie opvolgende liedjes voegen niets toe aan het repertoire van de band.
Als afsluiter nog een liedje van de surfplaat; Color my world is een leuke ballad waarin de zang behoorlijk vals is. Goed, deze wisselvallige verzamelaar is niet echt wereldschokkend.
* denotes required fields.
* denotes required fields.