M.O.D. - Gross Misconduct (1989)

In 1989 heb ik dit album op vinyl gekocht, in navolging van de toen heersende trend, namelijk kruisbestuiving tussen heavy metal en hardcore, voornamelijk dank zij S.O.D. denk ik. Billy Milano deed het heel slim door zijn band M.O.D. (Method of Destruction) te noemen.
Lekkere strakke heavy muziek met maatschappijkritische en grappige teksten, niet altijd even politiek correct maar alles bij Billy Milano moet je met een korrel zout nemen: het schijnt een schat van een vent te zijn… Prijsbeesten hierop zijn No Glove No Love, True Colors (prachtige tekst), In the City, Come As You Are en P.B.M. Lekker luid afspelen en meebrullen en je dag ziet er anders uit.

Had de lp vroeger ook, nu op cd samen met het kostelijke Surfin'M.O.D. Op Cross misconduct past Billy z'n teksten wel wat aan. Geen nieuwe varianten op: Aren't you hungry?, Imported society en A.I.D.S. Integendeel, Billy kwam met No glove no love. Milano gaat al lang mee. Reeds in 1983 op A fistful of metal/ Anthrax is hij al betrokken als roadie. in 1987 schitterd hij met U.S.A. for M.O.D. Cross misconduct klinkt toch anders en is niet helemaal mijn stijl met die hardcore. Dan hoor ik liever grindcore. Wat ik nou wel helemaal het einde vind, zijn die korte fun nummers. P.B.M. en Vents zijn echt weer geweldig. Theme ook. 3,5ster.

Deze staat samen met de debuut plaat op cd, Surfin'M.O.D. bevat Rhythm of fear. Cross misconduct verveelt niet na meerdere luisterbeurten en krijgt er een halve ster bij. Billy heeft serieus zijn best gedaan om een mooie plaat te maken. Vier sterren voor Milano.

Ik heb een correctie ingediend voor de hoes, een scherper exemplaar mét blauwe randen, zoals op mijn vinylexemplaar N 0133-1 en zoals hier op Discogs ook staat: klik. Op het tekstenvel staat telkens onderaan het nummer een woordje uitleg over de bedoeling van dat nummer. Het varieert van apocalyptische ongein (Godzula) tot best een serieus onderwerp als rijden onder invloed (Accident Scene). Enkel van het nummer In the City staan de teksten er niet op, het is een cover van de groep Fear, album. Heerlijk vind ik het venijn waarmee Billy Milano zijn teksten zingt.

Veel meer metal dan het debuut, maar zeker niet minder. Heerlijke plaat.

Na het redelijke USA for MOD en de flauwe EP komen Billy en consorten met een erg potente plaat in de vorm van Gross Misconduct. Vooral op kant A klinkt de band erg sterk en doet de plaat instrumentaal bij vlagen denken aan het Anthrax van die tijd. Sterke, bondige nummers met de energieke zang van Billy.

Helaas komen op kant B de flauwigheden van het eerdere werk van de band weer teveel aan de oppervlakte. Desondanks verhoog ik toch naar 4****.