Michael Franks - The Camera Never Lies (1987)

De liedjes op dit vakkundig geproduceerde album zijn een beetje aan de bedaagde kant, en daarom blijf ik met mijn waardering steken op niet meer dan een voldoende. Op zijn tijd vind ik de kleurloze stem van Michael Franks wel aangenaam om naar te luisteren, maar ik kan me echter ook goed voorstellen dat je die gebruikt om in slaap te komen (omdat ik doorgaans goed inslaap kan ik dit niet bevestigen). De musici op dit album, zo te zien veelal uit de jazzhoek, staan hun mannetje weliswaar, maar het blijft wel erg aan de veilige kant. Het sprankelende en bijtende van Steely Dan (met wie wel eens, ten onrechte als je het mij vraagt, vergelijkingen worden getrokken) mis je hier gewoon en daarom kan ik dit album niet aanraden. Onder het rijtje medewerkende musici lees ik klinkende namen, zoals Richard Tee, Earl Klugh, Michael en Randy Brecker en Marcus Miller, dus muzikaal genomen is het allemaal in orde. Het blijft echter een gladde plaat. Ik zal The Art of Tea eens opzoeken in mijn overvolle platenkast, eens kijken of die (na al die jaren) beter bevalt.