Jeremy Enigk - World Waits (2006)

Wat een man, wat een plaat. Alles wat meneer Enigk tot nu toe gedaan heeft vind ik variëren tussen goed en geweldig, dus is het lastig om een beetje objectief proberen over te komen.

Ik ga het niet eens proberen, dit is gewoon een geweldige plaat.
I'm lost for words.

Helemaal mee eens. Per toeval ontdenkt in de cdzaak toen ie daar opstond. Het is een gruwelijk goed album en zeer waarschijnlijk mijn plaat van 2006. Zoooo mooi hoe hij die mooie liedjes verpakt in schitterende melodien en sferen. Pure klasse!!!

3 februari in De Melkweg te bewonderen. Ik hoop dat 't dan beter zal zijn dan het concert afgelopen augustus in Tivoli De Helling. Meneer Enigk bleek het optreden toen doodleuk vergeten te zijn. Had zich vergist in de dag en moest uit een Amsterdamse shop geplukt worden. Anderhalf uur na oorspronkelijk aanvangstijdstip speelde hij een ongelooflijk rommelige set zónder drummer (die waarschijnlijk te ver heen was) en met medemuzikanten die niet zo goed wisten wat ze met de situatie aanmoesten. Een vreemder concert heb ik niet eerder meegemaakt.
Dus, 3 februari herkansing in De Melkweg.

Ohja, verder een erg goed album trouwens!

Een laatbloeiertje voor mij. Het was vorig jaar oktober dat ik voor het eerst kennis maakte met Jeremy Enigk. Nee, nog nooit gehoord van The Fire Theft en zelfs niet van Sunny Day Real Estate. Mijn eerste aandacht viel op het openingsnummer - natuurlijk de belangrijkste. Het prachtige en magistrale New Beginning opent heerlijk en voelt als of je de luiken van je raam opent om de tegemoedkomende zonnestralen binnen te laten. Een nieuwe dag begint, alsook dit tweede soloproject van Enigk begint. Dan horen we in Been Here Before Enigk's stemgeluid voor het eerst. Een prachtige stem - iets aparts in zijn stem blijft je altijd bij. Erg mooi. Het nummer opent met gitaarspel, waar al gauw een drum bij komt. Na het prachtige melodische refrein horen we zelfs een orgel luid spelen en het geheel krijgt een beetje een gothische sfeer. Wederom een sterk nummer - maar het beste moet natuurlijk nog komen. In ieder geval niet met River to Sea , die een beetje saai uitpakt met Enigk achter de akoestische gitaar. Weinig bombast en even een rustpunt van wat nog komen gaat. Nee, het absolute hoogtepunt kwam voor mij met het vierde nummer van dit album City Tonight . Het begint spannend, maar opent al snel met het vertrouwde stemgeluid van Enigk. Een lekkere meezinger en is naar mijn mening het best geschreven lied voor dit album. Hier en daar zijn er zelfs xylofoons te vinden als je goed zoekt. Deze kleine dingen maken een plaatje als World Waits echt prachtig. Erg fijn is ook Cannons die je voor het eerst laat kennismaken met piano-pop, kennende als bijvoorbeeld Coldplay. Echter kent dit nummer zijn ommekeer wanneer ineens het pianospel op houdt en alleen plaats gaat maken voor de herkenbare akoestische gitaar en later de drums. Een fantastische dynamiek laat Enigk hier horen. Dan stappen we in een droom; een extase - rustig en vertegenwoordigt door alleen Enigk's zoete stem en electrische gitaar. Lekker zweverig is Damien Dreams dan ook te noemen. Dan lijkt langzaam de bombast weer toe te dringen gepaard met veel ambiance en zware strijkers. Pingelend gitaarspel komen we tegen in Wayward Love . Akoestisch en begeleid door lichte percussie. Dat misterieuze blijft lichtelijk aanwezig, evenals de bombast zonder dat het ook maar even onderdoet aan een rustige ballade. Het mysterieuze gitaarspel blijft aanwakkeren in Dare a Smile gevuld met prachtig Italiaans gepingel en synthesizers. Daarna wordt mijn kamer gevuld met nog meer Italiaanse sferen; ''Haunting'', maar erg aangenaam. Dweperig en warm. Dan het titelnummer World Waits nog. Weer komt de piano om de hoek kijken, dit keer gedurende het hele nummer. Naar mijn mening iets minder en kan geen goede weerspiegeling maken van dit album in haar geheel. Een beetje saai en weet niet meteen aan te spreken. Met nummer 10 zit je alweer de laatste track van dit album te luisteren. Een rit die veel te snel ging naar mijn mening. Burn sluit dan ook langdradig af met weer een mooie piano ballade. Het einde is dus niet een climax geworden en het begin was dan ook sterker. Ook had ik wat langer willen genieten van Enigk. Ruim 35 minuten blijft naar mijn mening wat kort, al helemaal als je het gevoel krijgt dat Enigk eigenlijk nog veel meer te vertellen heeft. Voorlopig dan ook 3,5* maar dat zal ongetwijfeld meer worden naarmate dit plaatje weet te rijpen. Niet dat je door een zure appel hoeft door te bijten, maar dat je langer nodig hebt om optimaal te genieten van World Waits. Maar uiteindelijk kom je er niet onderuit: Dit is een prachtplaat.

Ik vind de titelsong dus juist echt de positieve uitschieter

En zo is het!!!

Burn...om te janken zo mooi