The Searchers - Sugar & Spice (1963)

pink floyd heeft ONE OF THESE DAYS toch niet gecoverd

The Searchers coverden veel, maar dit is toch echt een ander nummer.

Dit album heb ik nog op LP en daarnaast heb ik een 3CD-compilatie van deze band.
Ik vind the Searchers (aanvankelijk de grootste concurrenten van the Beatles) nog steeds fris en charmant klinken en zij hadden een geheel eigen sound : hun ijle samenzang gecombineerd met hun zweverige en ritmische gitaarsound. Eén van de leukste bands uit de 60's.

Ik heb ooit alle rereleases van de PYE albums in een keer aangeschaft, aangevuld met een singles compilatie en een album vol met b-kantje en EP tracks, The Searchers Play The System.
Uiteindelijk bleek de singles compilatie de sterkste aankoop. De reguliere albums bestaan veelal uit covers, aangevuld met een paar originele composities.
Die covers worden door andere groepen vaak beter gespeeld door andere groepen. Het is bijna nooit zo dat een cover uitgevoerd door The Searchers het origineel evenaart, laat staan dat deze 'm overtreft. Uitzondering is het uit 1967 stammende Western Union. Een voortreffelijke single. Mijn favoriete track van The Searchers. Maar een geweldige flop.

The Searchers bestaan nog steeds - al zijn van de oorspronkelijke groep alleen nog Frank Allen en John McNally over. Maar niet lang meer: deze maand treden ze voor het laatst op en zetten ze een punt achter hun carrière. Grapefruit brengt een boxje uit met hun opnames voor het Pye-label, met zowel de mono- als de stereo-mixen van hun albums (plus natuurlijk alle non-album nummers). Ik overweeg de aankoop van dat boxje, want voor zover ik het kan beoordelen (de monomixen staan ook op Spotify) moet je die oude albums van The Searchers in mono beluisteren, dat klinkt krachtiger.
Sugar & Spice was hun tweede album (en niet het debuut, zoals Allmusic.com abusievelijk vermeldt) en is een fractie beter dan Meet the Searchers, dat in éen dag moest worden opgenomen na het hitparadesucces van Sweets for My Sweet. Waarschijnlijk iets beter voorbereid(?). Het vertoont echter het zelfde soort zwakke plekken als het debuut, al klinkt het wel wat zelfverzekerder. Mijn favoriete nummer is All My Sorrows, dat met enige fantasie als het begin van de folkrock kan worden beschouwd. Ook voor Listen To Me hoeven de heren zich niet te schamen - ik denk dat Buddy Holly instemmend zou hebben geknikt.