Poco - Indian Summer (1977)

Heerlijk album van een southern rock band, die altijd een beetje in de schaduw van The eagles is blijven staan. When the dance is over is het prijsnummer.

Als die-hard Poco fan vind ik dit nog steeds een beetje tegenvallend album. Het klinkt net alsof ze zo hard hun best gedaan hebben er een klasse plaat van te maken, dat alle trade-mark Poco luchtige vrolijkheid er uit verdwenen is en vervangen is door zakelijk vakmanschap. Desalnietteplus is er natuurlijk nog voldoende te genieten, maar toch ........ het had zo veel meer kunnen zijn. Luister maar eens naar de live uitvoeringen van deze songs op de een paar jaar gelden uitgekomen The Last Round-Up CD ........

Zonder Poco was er geen Eagles, die slaagden er wel in met hun stijl van muziek bekend te worden

toch heeft Poco in Rusty Young een dijk van een songwriter
Indian Summer is een geweldige opener,
en The Dance is toch wel leuk, met diverse stijlen verwerkt

Een nogal lome, zwoele cd, al slaat dat hier voor mijn gevoel iets te ver door. Het album kabbelt tijdens de eerste helft af en toe maar wat voort en heeft soms te maken met een gebrek aan spanning.

Droombolus' opmerking snijdt ook hout. In een nummer als 'Win Or Lose' zit geen greintje spontaniteit.

Geen onaardig album, maar Poco vervalt hier in Eagles-praktijken.

De plaat had zo geweldig kunnen zijn, maar is de disco van When the Dance is Over een grap?!?
Ik word er niet blij van... Het nummer begint goed, maar eindigt jammerlijk...

Overigens klopt de songlisting met tracktijden niet helemaal hier...

Op Indian Summer benaderd Poco de muziek van de (latere) Eagles meer dan voorheen. De productie is gladgestreken. Rusty Young houd zich m.n. bezig met steel- en gitaar. De mandolin/Banjo/Dobro klanken zijn spaarzaam en lijken ingeruild voor een wat meer mainstream geluid. De composities van Cotton/Young en Schmit liggen nagenoeg in het verlengde van elkaar, waardoor dit album wat doorkabbelt. Donald Fagen werkt dan nog wel mee aan de verder prima opener Indian Summer en Win or Lose en Steve Forman levert naast Grant op elk nummer wel een percussiebijdrage. Afsluiter The Dance herbergt wel mooie intermezzo's, maar de disco van When the Dance is Over is wel ver verwijderd van wat ik van Poco ken en waardeer. Het luisterd verders wel lekker weg, er is immers niets mis met de muzikale en zangkwaliteten, maar het ontbeert iets teveel aan kracht. Evenzo heeft de bezetting met Young/Cotton/Grant en Schmitt voor mij tot aan dit Indian Summer mooie muziek gebracht. Hierna zou het stukken wisselvalliger gaan worden, alsook in de bezetting.

Ik heb ze The Dance live zien doen ( met Al Garth als extra lid ) en dat was in die vorm een fantastiese suite, de band klonk gewoon als de Poco die ik gewend was in deze bezetting. Toen ik de plaat binnenkreeg was dat inderdaad een koude doesj ......

Ennuh zullen we er Grantham van maken ?