Poco - Under the Gun (1980)

De hoes zegt al genoeg. Een schaamteloze poging om het commerciele succes van Legend voort te zetten. Dit heeft niets meer met Poco te maken. Commerciele mainstream MOR muzak.

Gewoon boycotten, deze onzin.

Wel ben ik benieuwd of Neil Young zich door het titelnummer heeft laten inspireren bij het schrijven van 'Transformer Man'.

Met Legend kreeg Poco een geheel nieuw publiek erbij en die moest bediend worden. Dus de opvolger Under the Gun trok eenzelfde lijn door als Legend. Rock van een soort dat op verzamelalbums hoort als Knuffelrock o.i.d. Geen vlotte banjo's meer en harmonieuze melodieën, maar voorzichtige solo's omringt met saxofoon solo's en strijkers. Poco was met het vertrek van Grantham op drums en Timothy B. Schmit op bas, een geheel nieuwe band geworden met 3 nieuwe jongere bandleden. Cotton lijkt zich wel thuis te voelen in de Middle of the Road stroming. Al denk ik zelf zo dat Rusty Young zich schikte in zijn lot. Kan mij bijna niet indenken, dat iemand die zo begenadigd kan spelen op verschillende instrumenten, artistieke voldoening krijgt uit zulks een mainstream rock. Edoch, ze bereikte er een groter publiek mee als ooit en er zijn er veel die goede herinneringen bewaren aan albums als deze. Het is zo iets als BZN die met Annie Schilder opeens een geheel andere richting uitgingen als de rock die ze voorheen speelden, daar is het trouwens met het vertrek van Tol & Tol ook nooit echt meer goed mee gekomen. Hetzelfde geld voor 10cc, Chicago en the Doobie Brothers, die met Michael McDonald meer blue eyed soul muziek gingen maken. Zo ook dus met Poco die in deze bezetting een andere richting op ging. Ik ben breed geinteresseerd dus kan er best wel naar luisteren, maar ik heb de afgelopen periode het oeuvre van Poco tot aan nu gevolgd en dan is dit Under the Gun wel eventjes slikken. Het herbergt wel de echo's van een groot verleden. Zo is Made of Stone in essentie geen slecht nummer, met wat traditionelere instrumenten en iets minder dichtgemetseld, zou het een mooi nummer zijn. Evenzo geld dat voor Midnight Rain, die in een akoestische uitvoering goed tot zijn recht komt. Poco had naast de country-rock ook altijd wel een paar van die nevenuitstapjes en daar zou Under the Gun best wel bij mogen, maar een heel album vol, hoeft voor mij niet zo nodig. Daar heb je ook Foreigner, Journey en REO Speedwagon voor bijv.