Al Di Meola - Flesh on Flesh (2002)

Groot gitarist en groot componist. Muziekstijl varieert van rock tot experimenteel en latin. Ken nog niet veel van deze man. Dit album is de enige die ik heb. Wel heb ik ondertussen meer van hem gehoord en gezien, en ik vind het werkelijk groots wat deze man neerzet. En voor de gitaristen onder ons: er is een DVD, een liveperformance van big 'Al' samen met Steve Vai en Joe Satriani. Een DVD om je vingers bij af te likken.

Natuurlijk bestaat er geen twijfel over of Di Meola is één van de beste gitaristen van de wereld. Technisch gezien is het dan ook een hoogstandje, maar dan wel een zielloos hoogstandje. Geen wonder dat over dit album hier zo weinig staat. Hij zit al weken in mijn cd speler, maar het is veel van skippejan.... Pffff Tssssja wel goed allemaal hoor, maar ook erg vermoeiend. Erg hanerig van: "kijk (hoor) mij eens goed zijn." Ik vraag me soms bij dit soort gitaristen (satriani, Vai, Macalpine,Petrucci etc,) wel eens af of het niet een soort van compensatie drang is. (je weet wel andere mannen kopen dan een grote auto als hun ....... ......te klein is )
Enfin, als je er van houdt zeker de moeite waard.
Ikzelf geef meer de voorkeur voor wat ouder werk van Di meola. Dat klinkt wat minder gelikt.

satriani staat wat mij betrefd op eenzame hoogte boven vai en de rest die je noemt

zijn ego heeft gelukkig niet helemaal de overhand genomen, en

eigenlijk had ik dat bij al di meola ook niet zo verwacht, zon patser is meola helemaal niet

helaas gaat het zielelement altevaak verloren door virtuositeit

De laatste platen van Meola vatten zijn hele carriere een beetje samen... Je krijgt rock, jazz, wereldmuziek, flamenco etc. etc.

Het spel is uiteraard waanzinnig, maar wat deze plaat en de volgende zo extra goed maakt, is de songwriting... De nummers zijn echt stuk voor stuk goed gepend en gedegen ingespeeld..

Eens met Corporal Clegg. Ik bewonder Di Meola, maar deze plaat vind ik eigenlijk niet echt ergens op slaan. De opener is nog een indrukwekkende gitaarcompositie, maar daarna hoor ik vooral een hoop onsamenhangende nootjes heen en weer schieten. Zielloos inderdaad.

Wow, wat een verschil in beleving.

Dit vind ik echt een waanzinnig mooie, broeierige en lekkere luisterplaat.

Goede band ook die meespeelt: Anthony Jackson op sixstring-bass, gewoonweg heerlijk...

Gewoon erg goed...wat een melodieën, aan de lopende band....

Jammer altijd dat sommige mensen, die blijkbaar zelf geen muzikant zijn, altijd lopen te miepen over dat er té technisch óf te moeilijk wordt gespeeld.
Als het te lastig is voor je om het te begrijpen, de diepgang, de virtuositeit, de originaliteit, de kennis, de vakmanschap; want dat is wat je hoort en waar zij zo goed in zijn, luister dan niet.
Hetzelfde als die sporter die snel kan rennen maar het niet doen omdat sommige mensen vinden dat zij willen compenseren omdat zij ergens iets kleins hebben. Dus dan maar langzamer lopen en niet alles eruit halen wat er in zit.
Wat een logica!
Leve Al dimeola en zijn prachtige, altijd goede sound van zowel de productie, de individuele instrumenten alsmede de intelligente composities.