Eric Dolphy with Booker Little - Far Cry (1962)

....en de eerste verrassing van 2008 is een feit.

Topbezetting, geweldig spel....ik begin met 4,5*

In dat geval doe ik er ook een halfje bij.

Inderdaad een topbezetting en wat een samenspel! Wel wrang dat dit pas het eerst album is dat Little en Dolphy samen spelen en dat Little nog geen jaar later op 23 jarige leeftijd de pijp uit gaat.

Tenderly... Dolphy solo

Hier hoor je al hoe ontzettend goed de combinatie Dolphy en Little wel niet was, al zouden ze het nog een niveau opkrikken op de At the Five Spot-opnames

Dolphy moet zich op die 21ste december bijzonder goed in vorm gevoeld hebben - op dezelfde dag droeg hij immers zijn steentje bij aan het legendarische Free Jazz: A Collective Improvisation van Ornette Coleman. Erna nog een album opnemen dat zo'n beetje volledig in het teken staat van Charlie Parker waarbij met name de eerste twee nummers van een ongelooflijk niveau zijn - je moet het maar doen.

Dolphy's solo's zijn stuk voor stuk absolute pareltjes - maar het is voornamelijk door die chemie met Little dat dit nog zoveel beter klinkt. Zelfs een korter nummer als 'Miss Ann' brengen deze heren op zo'n weergaloze manier. Als dan verder andere grootheden als Jaki Byard, Ron Carter en Roy Haynes meedoen weet je dat het goed zit.

'Left Alone' - door dit soort stukken is mijn waardering voor het fluitinstrument stilaan in positieve zin beginnen veranderen. Waar Dolphy zich op basklarinet en altosaxofoon voornamelijk van zijn creatieve en uitdagende kant laat horen, wordt hier plaatsgemaakt voor melancholie - en wat kon hij het zo overtuigend brengen.

'Tenderly' duurt jammer genoeg maar 4 minuten - dat solo-avontuur van Dolphy op altosax waar je een moment van wordt gegund, zou die niet gerust een paar keer langer mogen duren? Niet om ondankbaar te willen zijn, integendeel.

Eric Dolphy was een uitermate fascinerende jazzmuzikant - misschien wel mijn favoriete blazer - en dit album is een zeer mooie weergave van het talent dat hij had.

Ik heb deze als Nederlanse persing uit 1973 met een andere hoes, maar uiteraard dezelfde songs ( Spinner - discogs.com ).

Dolphy is zo een artiest die niet de bekendste is, maar zijn stijl spreekt mij enorm aan. Ik ben ook gek op de dwarsfluit, en dan zit je bij Dolphy ook goed, evenals de basklarinet.

Ik wil ook graag een potje breken voor pianist Jaki Byard, voor zijn subtiele pianospel en zijn twee composities (waar de plaat mee begint).

Nu moet ik dankzij deze plaat ook op zoek naar werk van Booker Little en Jaki Byard. En zo blijf je lekker bezig.

Ik vind Left Alone echt een fantastisch mooie song, en echt waanzinnig mooi fluitspel in de thema's en de solo's. Ik wilde meer over deze songs weten, en dankzij de linernotes en wat gezoek op internet, kwam ik erachter dat deze songs van Mal Waldron en Billy Holliday is (één van de zeven songs die zij meeschreef en nooit had uitgebracht). Mal Waldron speelt deze song vaak als eerbetoon aan Billy Holliday, maar hier dus door Dolphy en band (mooie bassolo ook verderop in de song).