Eric Dolphy - Last Date (1964)

Laatste album dat Dolphy opnam voordat hij overleed. Extra bijzonder is de Nederlandse ritmesectie met een heel jonge Han Bennink en Mischa Mengelberg.

Dat derde Dolphy-nummer klinkt voortreffelijk goed met de ritmesectie die hier en daar versnelt: een erg frisse compositie, zelfs na 50 jaar. Mag gerust op een verzamelaar van deze artiest verschijnen. Die fluitstukken (vooral 'You Don't Know What Love Is') zijn niet echt mijn ding waardoor de plaat uiteindelijk toch niet zo hoog scoort.

Bijzonder intieme opname van Dolphy in Hilversum opgenomen. Weet niet zeker, maar het lijkt wel in de studio in het bijzijn van een select gezelschap dat de opname mag bijwonen. Soort van MTV unplugged avant la lettre. Prima plaat hoor.

Opgenomen in Hilversum met een Nederlandse groep muzikanten: Misja Mengelberg (piano), Jacques Schols (bas) en Han Bennick (drums). Dit was een radio-optreden, en ook al zegt de titel van de plaat van wel, dit is niet zijn laatste optreden. De opname was op 2 juni, dus 17 dagen voor zijn dood in Berlijn.

Er staan wat ingewikkelde stukken op zoals Epistrophy (van Monk) en de door Mengelberg geschreven Hypochristmutreefuzz maar andere songs zijn weer wat relaxtere jazz zoals The Madric Speaks.

En jemig wat kan Dolphy tekeer gaan op de sax en fluit en ook basklarinet. De ritmesectie en pianist zijn ook erg goed, maar ik ken de bandleden niet.

Mijn versie (uit 1974) is van de Trip 5500-serie (Trip Jazz Special Collectors Series), met een andere hoes. Eric Dolphy - Last Date (1974, Vinyl) | Discogs

You Don't Know What Love Is Dat laatste deel waarin Dolphy onbegeleid verder speelt is...

"When you hear music after it's over, it's gone in the air, you can never capture it again." - Gelukkig dat er dan weer dit soort prachtige opnames gemaakt zijn die dit genie de eer aandoen die hij verdient. Die karakteristieke latere speelstijl in deze klassieke kwartet-setting is een bijzonder intrigerende clash. Ergens weet je al dat het goed zit wanneer je ziet dat het eerste nummer een Monk-compositie is

Bij dit album standaard de vraag: Wat als..?

Dolphy vind aansluiting bij de europese avant-garde... Gaat hij de speelse ICP kant op of toch de meer klassieke ECM kant. Vragen?? en we zullen er nooit een sluitend antwoord op krijgen.
Ik wordt er altijd wat melancholisch van en dat lijkt me nu net niet de bedoeling van Dolphy's jazzstijl.