Kevin Eubanks - Spiritalk 2 (1995)

Je kent het wel: Je kijkt naar de tv-uitzending van North Sea Jazz en je krijgt nooit te zien wat je wilt zien. Je wilt zien: een stel Noorse honden die tekeer gaan alsof ze net gebeten zijn door een schuimbekkende bull mastiff en een niet ingeënte zigeunerin met een snor en een nogal 'wilde' blik in haar ogen , maar je krijgt zo'n gezapige pyjama-jazzgroep te zien; wel vaardig, maar oh zo saai. Dat gevoel krijg ik door deze plaat.
Als ik me ogen dicht doe zie ik een kerel in een housebroek met een lelijke ovation-gitaar, en te dikke zwarte basgitarist die zijn basgitaar met veel teveel snaren net onder zijn kin heeft hangen, een gitarist met een te hoge spijkerbroek en een kapsel dat doet denken aan Bon Jovi en/of Brian May en erg moeilijk kijkt tijdens het spelen, Een drummer met een rond soort Afrikaans petje op zijn lange grijsblonde haren om zijn kale plek te verbergen, en veel te veel trommels heeft. En dan ook nog eens een kerel met een fluit... (jazzflute! "Hey Aqualung!").

Ik weet dat Dave Holland staat te bassen, dus dat beeld klopt niet, en de trombone is een lichtpunt op dit album, maar de rest; ik zweer het je. Typisch jaren negentig zeikjazz. Vaardig, maar volstrekt verstoken van urgentie en relevantie.

Volgens mij één van de eerste keren dat een album uit de blabla-kast (ik weet nu hoe groot 'ie is) me zo waanzinnig koud laat.

Nou voor mij geldt bepaald iets anders. Ik vond dit juist weer eens een heel goed album, na toch een aantal mindere in het jazztopic. Geen al te scherpe kantjes inderdaad, maar wel met een erg fijn en swingend totaalgeluid met sterke inbreng van eigenlijk alle instrumenten. Dave Holland op bas? Ik wist het niet maar het verbaast me dus ook niet. Meer nog dan de bas - en uiteraard naast Eubanks zelf - vind ik de drums opvallend. Het meest vind ik dat met het nummer dat ik al een paar keer heb teruggehaald als mijn favoriete track van dit album: Revelations. De drummer gaat daarbij te keer als zou hij van inspriratie zijn geweest voor wat later de breakcore is geworden - maar dan dus echt gespeeld. Al een paar keer kwam in moderne CD´s in het jazztopic al breakcore voorbij. Hier zit de ontbrekende schakel!

Ik ga deze wel (proberen te) kopen.

Ik kan zowel we tigers als sq volgen in hun commentaar, maar sluit me vooral aan bij laastgenoemde. In 'Spiritalk 2' gaat geen greintje vernieuwing schuil, maar het album klinkt lekker vettig (in de jaren '90 werden de bassen wel vaker wat aangedikt, vermoed ik) en het samenspel is duidelijk erg hecht. Bovendien vallen de nummers nergens stil (beide drummers leveren goed werk), en blijft de harstlag van dit album non-stop vrij hoog liggen.
Zeer aangenaam, blabla!