Lloyd Cole - Antidepressant (2006)

Het werk ten tijde van de samenwerking met de Commotions herken ik niet echt terug op dit solo-album. Wat ik wel hoor zijn elf mooie liedjes waarop de stem van Cole goed tot zijn recht komt. Kwalitatief hoogstaande pop-rock liedjes. Klein, maar fijn. Voor mij weer een uitstekende najaars-release.

Hier in z'n geheel te beluisteren.

Die stem!! Onmiskenbaar Lloyd Cole.

Inderdaad, mooie plaat. Zijn beste sinds Love Story uit 1994.

Fantastisch! Vooral nummer 2 'Woman In A Bar' is een prachtig nummer. Zondermeer de beste solo cd van Lloyd Cole.

Ik vind hem een beetje tegenvallen, het niveau van Rattlesnakes heeft hij nooit meer gehaald naar mijn idee.

Ik vind de cd juist steeds beter worden. Het is inderdaad geen Rattlesnakes, maar dat was dan ook een uniek album, een van de beste uit de jaren tachtig. Van Lloyd Cole verwachten dat hij nog zo'n plaat maakt is net zoiets als Leonardo da Vinci verwijten dat hij na de Mona Lisa nooit meer zo'n mooi schilderij gemaakt heeft. Ik vind het juist knap dat Lloyd Cole 22 jaar na het verschijnen van zijn eerste album nog steeds prachtige nieuwe muziek maakt; de meeste artiesten zijn dan allang in de vergetelheid geraakt of zijn bezig met de zoveelste 'reunion tour'.

Ben het helemaal met je eens. Hoe meer ik hem hoor, hoe beter die wordt. Ik vond ik het begin vooral de eerste 3 nummers top, nu heb ik veel meer favorieten, zoals het schitterende How Wrong Can You Be?, de Moby Grape-cover I Am Not Willing, het zelfmoord-liedje Slip Away en de briljante album closer Rolodex Incident.

Een groeibriljant. 4,5 *****

Dank je wel voor de tip aERodynamic, zojuist in zijn geheel beluisterd, en het is een prachtige plaat. De enige plaat van LLoyd die ik ( nog ) niet heb, dat wordt morgen een wandeling richting platenzaak. De beste man weet mij altijd op een "plezierige " wijze zwaarmoedig te maken. Hulde!

Oeps.... voor deze mooie plaat nog geen sterren **** gegeven, ik had het album al vrij vlot origineel in huis.
Mooi melancholiek album

Kwam ik vandaag langs een prachtige platenzaak in Gent. Stond deze in de schappen. Nooit van gehoord gelezen of gezien maar de albumhoes vond ik zo grappig. Gewoon meegenomen omdat het zo'n leuke zaak was en wat blijkt.. Heerlijke muziek

Rolodex Incident is echt een prachtnummer..

Rolodex Incident is inderdaad een prachtnummer.
Dit album begint stilaan een van mijn favoriete Cole platen te worden, heerlijk ingetogen stemmig album met enkel fraaie liedjes.
Ik denk er sterk aan met een half te verhogen.
Vooral het titelnummer, How Wrong Can You Be ? , Slip Away en I Didn"t See It Coming zijn een aparte vermelding waard.

Halfje omhoog, ik vind dit toch zijn beste solo plaat, zeker t.o.v. van opvolger Broken Record uit 2010.

Deze maand opnieuw uit op vinyl incluis cd. Voor mij een top bericht want deze ooit gemist. Hoe dat kan? No idea, maar kan de schade en gemiste kans ruim inhalen over een week. Kijk er dan ook naar uit. Lees en hoor vaker, dat ie debuut Rattlesnakes nooit meer geëvenaard heeft. Dat geschreven hebbende, de man heeft los van dat, legendarische, debuut veel veel fraais gemaakt, hetzij solo of met begeleidingsband. Helaas ten zeerste ondergewaardeerd ja. Los van deze staat hier dan ook alles, zelfs de Tapete vinyl box met Commotions werk. Skitterend.

Ik heb het op cd, maar het blijft een juweel. Had geen enkel idee dat er nu een gelimiteerde versie op vinyl is uitgekomen, maar zag het vandaag toevallig staan (inclusief een extra nummer op losse single: Coattails) en kon het niet laten staan.

Fijn om weer naar te luisteren.

Toen dit album in 2006 uitkwam was het een enorme afknapper. Dit heeft niets meer met LC & The Commotions te maken. Het frisse is er vanaf, wel speelt Neil Clark mee en de stem van Lloyd Col is natuurlijk herkenbaar. Ik heb nu de 2021 vinyl versie gekocht en die verrast plezierig moet ik bekennen, klinkt in ieder geval zeer goed en ik kan de nummers nu ook beter hebben dan in 2006. Lloyd met de Commotions blijft favoriet daar veranderd dit album ook niets aan. Het is echter wel een sympathiek album van een sympathie singer-songwriter, dat en de geluidskwaliteit zorgen voor een welverdiende 3,5 ster.

Lloyd Cole's album "Antidepressant", ontvouwt zich als een rijk, melodisch tapestry dat resonantie vindt in de diepten van de menselijke ervaring. Dit muzikale tableau, verweven met doordachte lyriek en onderkoelde arrangementen, biedt een panoramisch uitzicht op de alledaagse tragiek en de vluchtige momenten van vreugde die ons bestaan kenmerken.

"Antidepressant" blijft gelukkig trouw aan Cole's kenmerkende stijl, met een mix van folkinvloeden, popmelodieën en een vleugje country. Zijn muziek is vaak gitaar-georiënteerd en wordt verrijkt met subtiele orkestrale arrangementen.

Het album, doorspekt met Cole's karakteristieke, doorleefde stem en zijn subtiele gitaarspel, is een ontdekkingsreis door de complexe landschappen van liefde, verlies, en zelfreflectie. Elk nummer serveert als een venster naar Cole's ziel, uitnodigend tot een introspectieve reis, begeleid door zijn beschouwende teksten. Het bevat scherpzinnige observaties over het leven, relaties en de wereld.

Van de nostalgische echo's van "The Young Idealists" tot de bitterzoete harmonieën van "Woman In A Bar", leidt "Antidepressant" luisteraars langs een scala aan emoties, gedrapeerd over het canvas van Cole's sonische wereld. Deze collectie van liederen is niet slechts een reeks muzikale noten, maar een spiegel voor de ziel, reflecterend op de universele strijd en het streven naar betekenis.

In zijn essentie, "Antidepressant" is geen medicijn tegen malaise, maar eerder een muzikale compaan die troost biedt in momenten van contemplatie. Lloyd Cole heeft niet alleen een album gecreëerd, maar een toevluchtsoord waar vermoeide harten rust kunnen vinden en verdwaalde gedachten richting kunnen krijgen.

Als zodanig verdient "Antidepressant" niet alleen een plek in de muziekcollectie van de kenner, maar ook in de hartkamers van diegenen die zoeken naar verlichting en begrip in de wirwar van het leven. Het is een herinnering dat, hoewel de reis zwaar kan zijn, er altijd schoonheid en troost te vinden is in de kunst van het luisteren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl