Nils Lofgren - Nils Lofgren (1975)

Lofgren kwam op zijn zeventiende te spelen bij Neil Young, waar hij piano speelde op "After the Gold Rush".
Als eerste instrument speelde hij accordeon, later werd de gitaar zijn belangrijkste instrument.

Door de jaren heen heeft Nils contact gehouden met ome Neil, en speelt hij onder meer op " Tonight's the Night".
In die tijd was hij ook even lid van Crazy Horse.
Grin was de eerste eigen band; kan me nog laaiend enthousiaste recensies in Oor herinneren, maar ken niemand die daar platen van had.

In 1974 , toen Grin was opgeheven kwam deze eerste solo plaat uit.
En weer lovende critici (één van de platen van het jaar volgens Jon Landau van Rolling Stone)
Bij het grote publiek is denk ik Lofgren later vooral bekend geworden toen hij "Miami" Steve Van Zandt verving in de E Street Band van the Boss.

Bekendste songs van dit album: "Keith Don't Go" (waarin hij smeekt Keith Richards niet weer naar Toronto vanwege een arrestatie voor drugsbezit ).
Persoonlijk vind de opener "Be Good Tonight" en "Rock and Roll Crook" de songs die me nu nog het meeste doen.
Andere songs klinken enigszins gedateerd, maar wel op een leuke manier.
Begrijp je?

Prima plaat van Nils Lofgren.Fijne songs met inderdaad als bekendste Keith Dont Go.Maar ook de andere songs zijn zeker de moeite waard,Luister eens naar" the sun hasnt set on this boy yet".
Nils wisselt rock songs af met het rustiger werk.Blijft een goed album.Heb eind jaren zeventig nog All Out van Grin gekocht.Ook de moeite waard
Voor deze Nils Lofgren 3.5 sterren

ja, goeie plaat van nils met als enige uitschieter ' keith don't go '
verder is al de rest maar gewoontjes

Gewoontjes is deze plaat zeker niet.
Zoals alles van Nils is deze muziek ook weer echt voor de fijnproever.
Erg prettig dat de beste gitarist van de wereld zoveel prachtig werk heeft gemaakt.

niet zo goed als de albums van Bruce Springsteen, zijn bandlid bij Bruce Springsteen and the e street band. Toch een leuke plaat met Keith don't go en going back als uitschieters.

Ben het met beaster eens dat het wat gewoontjes is. Komt bij dat Nils eigenlijk maar een slap stemmetje heeft, een beetje een softy. Af en toe heeft hij z'n momenten en daarom blijf ik hem toch een beetje in de gaten houden. Vind dit in ieder geval niet z'n beste werk. Live komt hij beter tot z'n recht.

Nog immer een van mijn favoriete platen, waarbij de piano een grotere rol speelt dan op zijn volgende platen. Liefdes die op niets uitlopen en de frustratie daarover staan veelal centraal op dit album. Destijds heel herkenbaar...ik was toen zelf ook 17 18 jaar. The sun hasn't set on this boy yet en going back zijn juweeltjes.

Dit album is opgenomen in het begin van Niels' muzikale loopbaan. Ik vind het wel een mooi album, maar later heeft hij betere platen gemaakt, onder meer met Bruce Springsteen en Neil Young.

wie kent nils lofgren nog als solo artiest en niet als begeleider in de band van bruce springsteen?
ik zag hem ooit live optreden in de stad Geel in de Kempen en dat was fantastisch (ik denk ergens in de jaren 90 van de vorige eeuw)
deze lp bevat enkele klassiekers (back it up : two by two) en ook ainsley dunbar(?) aan de drums
voor de kenners ; zegt de naam GRIN jullie nog iets?

had vroeger 2 albums van Grin (zijn eerste band) in mijn collectie, maar vond de muziek (doorsnee rock) van deze band niet bijzonder. de solo albums van meestergitarist Nils Lofgren zijn mij altijd beter bevallen. dit solo debuut met krakers als "Back It Up", "Keith Don't Go" zijn eerbetoon aan Keith Richards en "Goin'Back" beschouw ik samen met de opvolger "Cry Tough" als klassiekers uit zijn solo oeuvre. daarna volgden er wat mindere, commerciële albums als "I Came to Dance" en "Nils" waarvan het nummer "Shine Silently" een bescheiden hitje werd. hij maakte nog meerdere prima solo albums, waarvan ik jou "Wonderland" en het live album "Acoustic Live" zou aanraden late for the sky

Inderdaad een lekkere plaat. En opvolger Cry Tough is mogelijk nog iets beter.

Maar waar ik normaal gesproken meer fan ben van studio-albums dan van live-albums, is dat bij Nils precies andersom. Het live-album Night After Night uit 1977 vind ik veel beter. En die draai ik nog zo af en toe met veel plezier. Maar luister vooral naar Acoustic Live uit 1998. Die is echt prachtig en toont aan wat Nils toch een geweldig gitarist is.

Leuk fans van Nils hier, regelmatig met band (en z'n broer) in Paradiso gezien. Eens met Tonio de door hem genoemde live-albums zijn juweeltjes. Laatste keer heb ik hem in de Arena mogen zien, een solo'tje van een minuutje mocht eraf van Bruce.

Erg jammer. . . . hopen dat hij nog een keer solo naar Nederland komt