Tristitia - Crucidiction (1996)

Behoorlijk donkere staalplaat uit het land van de doe het zelf meubels. Muziek voelt aan of mijnheer de priester een donderpreek aan het houden is waar je bepaald niet vrolijk van wordt. Toch heeft die zware toon wat. Door het beklemmende karakter van de muziek valt het vreemd genoeg als een warme deken om me heen De zang van de vocalist is niet te verstaan, want deze is in het Zweeds. Naarmate het album vordert begin ik een zwak te krijgen voor de donkere sfeer. Iets wat me ook bekruipt bij beluistering van de minder vrolijke klassieke werken.. De kleine vijftig minuten die dit album lang kluisteren mij dusdanig aan de stereo of het een magneet is.