André van Duin - Van Duin Zingt Sonneveld (2016)

Leek me leuk, alleen vind ik achteraf dat er teveel afgedaan wordt aan de kunst van Sonneveld. Tijdens het beluisteren van deze plaat ben ik me steeds meer gaan storen. Het begon leuk, tot Claudia de Breij om de hoek kwam op track 3. Wat een storende stem heeft deze vrouw, het hele liedje naar z'n moer. Ook het combineren van liedjes stoort me. Ik weet dat dat het trademark van van Duin is, maar hier vind ik het ongepast. Net zoals de medley die gemaakt is van "Een Cent" en "Poen". Het idee is top, de bedoelingen goed, maar in mijn ogen is dit project mislukt.

Sommige liedjes (Margootje, Zo Heerlijk Rustig) waren al ondraaglijk toen ze uit Sonnevelds' mond kwamen, het wordt er niet beter van als André van Duin zich aan het materiaal waagt. En dat terwijl ik van Duin altijd wel heb gewaardeerd als serieus zanger. Overigens heeft de Amsterdamse groep Drukwerk zich ook al eens heeft vergaloppeerd met Sonneveld materiaal op hun album Petje Af Voor Sonneveld. André van Duin heeft er in elk geval nog een geschikte stem voor, in tegenstelling tot Harry Slinger.
Voor mij hebben de liedjes van Sonneveld maar heel matig de tand des tijds doorstaan. "De jeugd klit wat bij elkaar, in mini-jurk en Beatle-haar" enz. enz. Dat klinkt nog acceptabel omdat Sonneveld het in 1965 zong, maar daar komt toch niemand meer mee weg in 2016?
En ik ga helemaal over mijn nek van Aan De Amsterdamse Grachten en Mooi Amsterdam, net gelijk wie het zingt.

Opmerkelijke mening over Wim Sonneveld - maar iedereen heeft uiteraard recht op zijn voor- en afkeuren.
Zelf ben ik een groot bewonderaar van Sonneveld geworden, wel enigszins onder invloed van mijn ouders, die dolgelukkig waren toen we met het hele gezin naar een show van hem gingen, ter gelegenheid van hun 25-jarig huwelijksjubileum. Dat zal in 1971 geweest zijn. Wim Sonneveld was overigens een veelzijdig artiest, maar helaas had hij een zwak hart en stierf al in 1974. Zijn vertolkingen van bijvoorbeeld de liedjes van Louis Davids zijn weergaloos. Maar het kan je smaak niet zijn natuurlijk.

Dit album ook maar even beluisterd. Ik heb er gemengde gevoelens bij. André van Duin heeft een prachtige stem, en hij doet zijn best. Maar hij staat, qua interpretatie, nogal in de schaduw van Sonneveld. De arrangementen kunnen er (soms) mee door, maar die afwijkende tempi vond ik een horreur. Matig geslaagd dus, al vond ik het ook niet écht slecht.