Isobel Campbell - Milk White Sheets (2006)

Twee albums in een jaar tijd:

In tegenstelling tot vele anderen hier vind ik The Ballad of Broken Seas een juweeltje die nog steeds kans maakt op een top 10 positie aan het einde van het jaar.

Ik ben dus best benieuwd of dit ook zo'n voltreffer gaat worden bij mij.

Was jij niet degene die zei dat ik kwantiteit niet moest verwarren met kwaliteit?

Hier vertelt Isobel het een en ander over haar nieuwe album in een interview met FaceCulture.

Dit nieuwe album schijnt een combinatie te zijn tussen oude folk ballads en nieuwe composities. Sterk geïnspireerd door de magische klanken van de "oude" folkdames zoals Jean Ritchie en Shirley Collins.

Wellicht komt Isobel Campbell met 2 albums in mijn top10 van 2006.

Debuut Amorino vond ik helemaal niet verkeerd, de eerder dit jaar verschenen samenwerking met Mark Lanegan vond ik werkelijk schitterend (en dat vind ik nog steeds).
Groot was dus de teleurstelling bij het horen van dit album.
Ik mis spanning, het is me net even te zoet. Er is niet één nummer dat er sterk bovenuit weet te stijgen. Het tokkelt maar door.........
Het is dat ik dit soort muziek altijd wel waardeer, maar met de zang van Campbell gaat het hier niet echt lukken om er een hoge waardering aan te geven. Een magere 3 is het gevolg en met absolute zekerheid kan er gezegd worden dat deze dame niet 2 keer in mijn top 10 zal gaan staan aan het einde van dit jaar.

Ik heb hem pas één keer kunnen beluisteren en ga dus nog geen waardering geven, maar het valt me ook wat tegen.
Iets te lieflijk. Het lijkt soms wel Viginia Astley.
Jammer, ik had ook op meer gehoopt. Ballad Of The Broken Seas blijft dus plaat van het jaar. Zonder concurentie.

De eerste naam die mij te binnen schiet als ik dit hoor is Vashti Bunyan, ze doet het niet onverdienstelijk hoor maar ik geef de voorkeur aan Vashti.

Pff ik had toch echt wel beter verwacht zeg! 1 ster voor de moeite zal ik maar zeggen. Amorino vind ik nog steeds een pareltje maar dit... nee heel saai totaal geen verschil in nummers. Jammer..

Dit deel van MuMe lijkt een boulevard van broken dreams te worden, oftewel teleurgestelde fans die hun ongenoegen uiten over heldin Isobel Campbell. Zo'n mooie plaat gemaakt met Lanegan en dan dit.... Het sukkelt, kabbelt en sjokt maar voort. Deze plaat is volledig platgeslagen, mat en tam. Zonde.

Een maal geluisterd, dit viel echt wel tegen. En, dat gaat niet groeien, weet ik zeker. Niet spannend genoeg, hier en daar gewoon saai, nietszeggend. jammer, want ik vond haar vorige twee platen (solo en met Mark) er goed.

Hier is een positieve bespreking op goddeau: http://www.goddeau.com/content/view/2821

Toch nog eens opnieuw beluisteren dan.

Ja, inderdaad erg saai zo op het eerste gehoor.
Ik ken Isobel natuurlijk ook van Belle & Sebastian en daar zong ze echt leuk. Ik had hier echt meer van verwacht. Zonde.

Het valt mij allemaal nogal mee tot hiertoe. Zonet in Willow's Song naar het einde toe zeker de spanning van een donker dreigende sfeer. Ook de zanglijnen en treurige cello in Yearning vind ik allesbehalve zoetsappig.

Altijd zelf beluisteren blijft de boodschap. Mijn eerste indruk van de eerste helft van het album is goed.

Edit: Ook de tweede helft is dik in orde. Ik vind niet alles even goed, maar als geheel een erg sfeervol album. Onder de dunne lieflijke milk white sheets breekt en rilt de blues in de zware duisternis van een koude zwarte nacht.