Grayson Capps - Wail & Ride (2006)

‘The leevee is no good.’

Dat bleek inderdaad het geval toen in 2005 New Orleans na orkaan Katrina onder water liep.
New Orleans is ook al 20 jaar de thuisbasis van Grayson Capps en net als veel stadsgenoten heeft hij elders een droog heenkomen moeten zoeken.

Niet verwonderlijk dus dat de ramp ook terug te horen is op Wail & Ride. Het duidelijkst op New Orleans Waltz waarop de sociaal bevlogen Capps oproept om de schouders eronder te zetten en samen de stad weer op te bouwen. En kan hij het niet laten om Bush een terechte sneer te geven voor zijn afwachtende houding.

Maar het is niet alleen Katrina op deze plaat. In geweldige recht-voor-zijn-raap teksten en verhalen haalt hij meer sociaal onrecht aan. Maar ook zijn eigen sores, die hij het liefst zou wegvegen met een bezem. Of de verleidingen van whiskey. Maar niet alles is kommer en kwel. New Orleans is een stad die bruist en dat hoor je goed in de meer opgewekte nummers.

New Orleans is ook duidelijk terug te horen in de muziek. De countryblues, soul en rootsrock met net dat beetje meer 'voodoo'. Af en toe hoor je er zelfs iets van Dr. John in terug. En aan de stem van Grayson is te horen dat hij regelmatig in het nachtleven van de stad te vinden. Doorrookt, doorleeft en niet vies van een slok whiskey.


Deze geweldige rootsplaat brengt niets nieuws, maar dat hoeft ook niet wanneer het zo overtuigend gedaan is. Tja dan kan een 4* niet uitblijven.

Een relatieve laatbloeier, deze Grayson uit Alabama. Weliswaar was hij in de jaren 90 al actief in de muziekscene, doorbreken was er niet bij. Zijn bekendheid nam een kleine vlucht vanwege de film A Love Song for Bobby Long en de gelijknamige titelsong. In Nederland, zoals zo vaak met Amerikaanse artiesten die zich buiten het mainstream kader begeven, kent bijna niemand deze troubadour. Op basis van deze schijf is dat ook geen schande, man's latere platen zijn avontuurlijker van aard. De combinatie van country, blues, soul en americana is vrij degelijk maar blijft ook veilig binnen de lijnen. Dat is niet erg, maar op een plaat als The Lost Cause Minstrels uit 2011 weet Grayson wel bij mij de snaar te raken; avontuurlijke en dampende Rhythm & blues, doorspekt met andere muzikale genres. Wail & Ride is zeker niet slecht, man's rokerige stem is op maat gemaakt voor deze muziek, het schuurt mij allemaal niet genoeg, gelukkig zou dat later goed komen. Echte uitschieters staan er niet op voor mij of het moet het met jazzy arrangementen omgeven Cry Me One Tear zijn. Een fijne track. Geen slechte plaat maar veel draaien, nee in het oeuvre van Capps vind ik Wail & Ride geen topper.