Deadstring Brothers - Starving Winter Report (2005)

Puur op de gok viste ik onlangs deze Starving Winter Report uit de graaibakken van mijn platenboer. Niet dat ik dat vaak doe, maar de naam Deadstring Brothers deed mij denken aan stoere cowboys op paarden, die zich een weg zoeken in de uitgestorven vlakten van Texas of Arizona en de eigenzinnige hoes hielp daarbij ook een handje mee. Alleen al die verbeelding was voor mij voldoende om deze plaat aan te schaffen.

Vol goede moed duwde ik het schijfje in mijn computer en vervolgens waagde ik een blik in het boekje, waar ik vier jonge mensen in een ogenschijnlijk zeer gezellige kroeg hun bakkie pleur zag consumeren. De eerste tracks klonken zeer veelbelovend. Wat me hierbij vooral opviel, waren de mooie meerstemmige vocalen, die uitermate goed matchten met de countrysound van dit viertal. Een zowel qua zang als qua uiterlijk prachtige zangeres luisterend naar de naam Masha Marjieh en een getalenteerde zanger Kurt Marschke hadden hoorbaar plezier en de band deed vrolijk mee. Het werkte aanstekelijk, want ook ik raakte direct in een goede stemming.

Het hele album staat vol met sprankelende, op alt-country gestoelde, rockmuziek. Het is niet vernieuwend en eigenlijk ook niet origineel, maar toch klinkt deze Starving Winter Report best eigentijds. Ik zou de band nog het meest kunnen zien als het melancholieke broertje van The Jayhawks, daar hebben deze Deadstring Brothers wel wat van weg.

Het is zonder meer een plaat die het best tot uiting komt op een druilerige herfstdag, waar najaarsstorm en de geur van bladeren die van de boom dwarrelen het beeld bepalen.

Het grootste minpunt aan deze band is dat ik alles al eens eerder heb gehoord. Het klinkt op zich wel erg aardig, maar het is nergens echt spannend: 3*