Abbey Lincoln - Straight Ahead (1961)

Prachtig album van Abbey. Blijkbaar is niet iedereen op mume het met me eens helaas.

Zelf heb ik heel weinig met vocale jazz eigenlijk: van de dames alleen Ella en Billie Holiday. Van de heren alleen Louis Armstrong en soms Frank Sinatra. Verder kan ik prima luisteren naar Sarah Vaughan, Dinah Washington en Jeanne Lee maar het is niet mijn favoriete jazz.

Dit album met Abbey is echter een uitzondering. Rond de ballads hangt een donkere melancholie: een duistere sound zoals je dat ook weleens bij Billie hoort. Bovendien klinkt er altijd een soort passie, een soort woede door in haar stem. Precies daarom paste zij ook bij de Freedom Now Suite. Verder swingt Abbey ook lekker. En dan de combinatie met het spel van Hawk... Die was voor deze tijd uitermate in vorm en als hij in vorm is...

Via Max Roach - We insist hier terecht gekomen. Er zit inderdaad een donkere rand met een soort woede in haar stem.
Straight Ahead, Blue Monk en African Lady (ook met Roach) heb ik net via de Spot gedraaid en die bevallen me prima.

Left Alone is de mooiste Judge

(Nu aan het luisteren) Godsamme die mag er zeker zijn zeg.

Hoe is het mogelijk dat ik in 15 jaar jazz liefhebberij de albums van Max Roach en zijn lieftallige echtgenoot Abbey Lincoln zo links heb laten liggen.

Al zeker 10 jaar in het bezit vanAbbey Lincoln - Abbey Is Blue (1959) - MusicMeter.nl en Lonesome Lover is een van mijn favoriete vocale jazztracks maar dus nog nooit in mij opgekomenen om ook eens het bijhorende album te gaan luisteren. Tot ik vorige week tijdens het aardappelen schillen Left Alone van dit album van een spotifylijstje voorgeschoteld kreeg en ik dus bijna in mijn vingers sneed (sublieme solo van Hawkins)

Op dit album wordt ze bij bijgestaan door een rijtje indrukwekkende namen (zie hoes) Geen uitschieters hier, 'slechts' een 40 minuten durende stroom hoogstaande vocale jazz en een begeleiding om je vingers bij af te snijden, ehh likken