Poco - Head over Heels (1975)

Poco's eersteling voor ABC Records was een "mixed blessing". Net als op Crazy Eyes lijkt, na een voorgaand top-album, het beste kompositoriese kruit op Head Over Heels ook een beetje verschoten en na de sublieme eerste 5 songs ( op vinyl de A-kant ) zakt het nivo. Sittin' On A Fence, Flyin' Solo en I'll Be Back Again halen maar net een mager voldoendetje en Georgia is gewoon alleen maar OK.
Het is aan het wonderschone Us ( het eerste nummer ever met Rusty Young als lead zanger ) en het van Steely Dan in bruikleen gekregen Dallas om de zaak veilig over de streep te trekken. Dat lukt maar net omdat er in Dallas ( net als bij Magnolia op Crazy Eyes ) een bak violen tegenaan gesmeten wordt die het nummer IMO niet echt ten goede komt.

Met hun ijzingwekkend mooie en inventieve vocalen, hun gedegen spel en muzikale duizendpoot Rusty Young als joker op mandoline, banjo, dobro en pedal-steel blijft het wel een goeje plaat natuurlijk, alleen het peil van Cantamos wordt jammergenoeg niet gehaald.

Ik ben het er mee eens dat deze niet zo goed is als Cantamos, maar ik ga graag mee met een beoordeling van 4*.

Ik vind de tweede kant eigenlijk ook erg sterk.

Down in the Quarter is wel een heel erg mooi nummer... Wowie...

Opener Keep on Tryin' maakt dat ik de volumeknop nog een slag hoger zet...wat een prachtige samenzang en een nummer waardoor ik nog meer zin krijg in de rest. Zoals Droombolus al aangaf...kant A is van een constante kwaliteit...goede muzikanten, vaart en zang het steekt allemaal goed in elkaar. Wat kant B betreft vind ik dat ook deze niet veel onder doet aan de nummers tot aan Down in the Quarter, misschien wat nonchalanter en iets zoetsappiger, maar ik kan daar graag naar luisteren. Flyin' Solo vind ik van de B kant de betere van de laatste 6. Yep, een aangename plaat om te horen en eentje die past binnen de sfeer waar ik wel op gesteld ben.

Toen vond ik Poco een soort van wanne be Eagles, maar nu, na al deze jaren, vind ik Poco veel beter dan de Eagles. Vooral Head over heels. Hele mooie samenzang op deze easy listening country rock plaat.

Weer zo'n mooie jaren 70-plaat.
Door mijn catalogus heenbladerend zie ik dat best een aantal albums van Poco heb.
Die ik allemaal weer eens ga herbeluisteren.
Net als deze, die min of meer per ongeluk weer van zolder kwam.

Een band die misschien inderdaad wel beter was dan de Eagles.
Prachtige samenzang en goede muzikanten. Regelmatig mooi pedal-steel werk.
En natuurlijk goede songs, die ook nog eens blijven hangen.
De eerste kant van de LP is iets beter dan de tweede, maar veel scheelt het niet.
Op kant 1 is het ene nummer nog mooier dan het andere met de prachtige rustige opener Keep On Tryin' en de meer uptempo Lovin' Arms en Makin' Love.
Op kant 2 zijn het korte Us en Dallas erg mooi en krijg ik bij Georgia Bind My Ties een beetje een Life In The Fast Lane gevoel.
Enkel I'll Be Back Again is wat minder.

Country-rock op zijn best. En ja, heel erg jaren 70.
Op vinyl.

Was het bij Seven weer eens zoeken naar een evenwichtig album, na het prachtige Cantamos, bij dit Head over Heels lijken ze weer de juiste richting op te gaan. Opener Keep on Tryin' is m.i. de mooiste bijdrage die Timothy B. Schmit tot dan aan Poco heeft bijgedragen. Flyin' Solo en I'll be back again zijn de andere van zijn hand, waarvan Flyin' Solo prachtige vocalen kent. Eigenlijk geld dat voor heel dit album, de samenzang is loepzuiver en een sterke troef voor dit album en Poco in het algemeen. Daarnaast levert Rusty Young voor het eerst een flinke bijdrage aan deze plaat en geeft meer nog dan Schmitt en Cotton kleur aan dit Head over Heels, m.n in het mooie Us, waar voor het eerst hij de lead zingt. Zijn veelzijdigheid; Pedal steel gitaar, dobro, banjo, mandolin, electrisch en akoestisch gitaar geven zijn bijdrages net dat beetje extra. Daarnaast beschikt Poco ook nog over een stabiele factor in Paul Cotton die het allemaal met zijn goed in het gehoor liggende country-rock aaneen reigt. De cover van Dallas van Donald Fagen en Walter Becker kan ik niet terug vinden op de reguliere albums van Steely Dan, wellicht hebben zij dat nummer dan geleased. Al bij al heeft deze bezetting -voor mij- tot op heden nog het mooiste muziek opgeleverd.

Rusty Young schreef ook al 4 nummers voor Cantamos, even veel als Cotton. Ben het wel met je eens dat zijn komposities hier de boventoon voeren.

Timmy Schmit zong regelmatig mee op Steely Dan albums. Ik denk dat Fagen & Becker Dallas gewoon nog hadden liggen uit een eerdere periode.

Fijne Poco plaat. Pas in mint conditie, kunnen scoren op vinyl. Nooit begrepen, dat deze band altijd een beetje in de schaduw bleef staan van The Eagles. Aan songkwaliteit ontbrak het de band niet.

..ik denk dat de Eagles met Frey & Henley een tweetal harde, geijkte zakenmannen in de gelederen hadden, die het bedrijf Eagles goed wisten te exploiteren.