t - Epistrophobia (2016)

Dit is wederom heel goed! Thomas Thielen heeft wat uitgelegd in een interview en dit album verteld het verhaal van het vorige album "Fragmentropy" vanuit een ander perspectief. Dat verklaart de "Chapters" die bij 4 start. Het is ook nu weer een album om te ondergaan, op je in te laten werken en te ervaren. Verder leerde we van dat interview dat Thielen zichzelf niet per se een prog-rock artiest vindt en eerder geinspireerd is door jaren 80 indie bands. Ik had bij het prachtige "Psychoanorexia" al het idee dat hij stevige pop-rock op een avontuurlijke manier aan het maken is. Het klinkt nergens jaren 70, 80 of 90 prog rock namelijk, terwijl de song structuren en sfeerwendingen daar op zich wel vandaan komen en het mooie gitaarwerk naast alle geluiden goed z'n plek inneemt. t is meer eigentijds met een zeer fijne productie, allemaal door één man in de studio gedaan, maar het klinkt wederom als een band. Het volgende album zou meer het indie-rock idee laten horen heeft t aangekondigd. Ik ben zeer benieuwd! Een artiest om te blijven volgen.