Michael Franks - Tiger in the Rain (1979)

Misschien iets minder dan bijv The Art of Tea en Tiger in the Rain maar voor de mensen die van zijn laid back stijl houden wel een album om 'ns naar te luisteren.
Vind 'm zelf af en toe wel lekker.

Cross-over jazz met literaire pretenties. Goede musici, maar het klinkt in mijn oren nogal bedaagd en soms een beetje suf. Maar voor een rustige ochtend is dit wellicht lekkere achtergrondmuziek - alleen: voor mij is muziek primair om naar te luisteren. Zonder boek, krant, telefoon of wat dan ook. En daarom is dit album mij niet veel meer waard dan 3*, temeer daar het stemgeluid van Franks op den duur nogal saai wordt.

Heerlijk, relaxted en tijdloos

De ultieme lounge plaat. Zo licht als 'n veertje. Smooth samba jazz op z'n luchtigst. En dat bedoel ik in positieve zin.
Alsof je door 'n tropisch regenwoud zweeft.
Heerlijk om op weg te dromen op 'n regenachtige dag. Of op 'n zwoele zomerdag in de achtertuin met 'n koel biertje.
Prachtige hoes ook. (Afbeelding van het schilderij "Tropische storm met 'n tijger" van Rousseau.)

Eigenlijk vind ik dit album net zo goed als Tiger in the rain.

Ik begrijp de mensen die dit saai vinden, en ik snap ook dat de nogal zijige stem van Michael Franks daar nog eens aan bijdraagt. Maar ik houd hier wel van. Op z'n tijd en gedoseerd, want je moet ervoor in de stemming zijn. Eigenlijk zijn, voorzover ik kan overzien, de albums van Michael Franks tamelijk inwisselbaar. Naarmate de jaren tachtig vorderen, wordt de productie van eigentijdser, puntiger en daardoor juist wat gedateerder. Want dat betreft blijven zijn jaren zeventig-platen beter overeind.

's Winters heb ik er nooit zo'n behoefte aan, maar in de zomermaanden zet ik vaak een album van Franks op de MP3-speler of de USB-stick voor in de auto. Heerlijk relaxte muziek, met fraaie jazz- en bossanova-arrangementen. Misschien zou de muziek erop vooruitgaan, denk ik wel eens, als de stem van een zwarte zanger was. Want Franks klinkt lelieblank, en dat vind ik soms net wat minder passen bij dit soort muziek. Maar hij heeft juist ook door zijn stem vanaf zijn debuut een absoluut eigen geluid ontwikkeld. Je hoort meteen dat hij het is, en dat is ook een kunst.

Kwalitatief doen zijn albums ook weinig voor elkaar onder. The art of tea, Passionfruit en Barefoot on the beach blijven mijn favorieten, maar ook deze zit in de buurt van de top-5.