Michael Franks - The Art of Tea (1975)

Popsicle Toes is een waar meesterwerk - en dan met name de latere versie, digitaal gemonteerd : de eerste helft gezongen door Diana Krall (1989) en het tweede gedeelte door Mr Franks zelf (1975) als een spetterende climax. De tekst alleen al is voer voor discussie; Franks staat bekend om zijn humoristische, dubbelzinnige teksten die voor meerdere uitleg vatbaar zijn.

"You got the nicest North America
This Sailor ever saw
I like to feel your warm Brazil
and touch your..
Panama"

Mijn vrouw ziet er een kuise bejubeling van de vrouwelijke rondingen in, ik pure pornografie..door de mazen van de censuur geglipt.

Zijn oudere albums Burchfield Nines en Sleeping Gypsy, en het album hierboven, zijn een waar luistergenot. Michael Franks is een vergeten held!

Lekkere tijdloze muziek voor 's avonds laat.
Iemand die over gewone onderwerpen een jazzy sausje weet te leggen want Eggplant (aubergine) is nou niet een onderwerp waar je midnight moods van krijgt maar hij weet ze je wel te geven.
Begint meteen al lekker met Nightmoves en neemt je verder mee naar het zorgeloze domein van Michael...........mocht je wat last van stress hebben; geen zorgen, je zet gewoon even deze plaat op en je vergeet even al je problemen.
Ook lekker als achtergrondmuziekje bij een intiem etentje.
Vind dit debuut ook wel meteen de beste van 'm.

Lekker relaxte akoustische pop, met fantastische gastsaxofonisten Michael Brecker en David Sanborn. Niet mis!

Soms ga ik nog wel eens op zoek naar relatief vergeten albums uit de jaren zeventig.
Op zoek naar wat tegenwicht voor zeg maar Abba en disco.
Michael Franks kende ik nog van mijn oude drumlessen.
Al soundmixend de drumpartijen mee spelen.
Zat ook aardig nummertje bij van Michael Franks.
Dit schijnt zijn beste plaat te zijn.
Dus vooruit! Wie weet een mooi jazzy singer-songwriters-plaatje erbij.
Oef....ehm Cristopher Cross meets Mezzoforte dus.
Aalgladde muziek gericht op het 40+publiek anno 1975.
Net zo fout als die snor.

Ik behoor gelukkig tot het "40+publiek anno 1975" dat dit album kan waarderen.
Inderdaad gladjes, de hijgerige stem doet de zaak ook geen goed, maar toch 4 sterren.
De composities zijn goed, de band nog beter: o.a. Larry Carlton gitaar, Joe Sample toetsen en Michael Brecker sax.

ben geen jazzliefhebber, maar de crossover/pop jazz op dit meesterlijke album bevalt mij 50 jaar later nog steeds uitermate goed.

hogeschool "cocktail jazz" of "lounge" muziek of hoe je het noemen wil. 9 ijzersterke composities van Michael Franks zelf, uitgezonderd de opener "Nightmoves" met muziek van Michael Small.

dit album heeft een heerlijke relaxte flow met stuk voor stuk perfect gearrangeerde songs, muzikaal uitgevoerd door top sessiemuzikanten, waaronder meestergitarist Larry Carlton, Wilton Felder en Joe Sample, destijds leden van het vermaarde jazz/funk gezelschap Crusaders, o.a. bekend van de hit "Street Life" met zangeres Randy Crawford.

bijzonder smaakvolle muziek voor alle jaargetijden waarop je kunt wegdromen en in een zen modus kunt verkeren. in die zin doet het qua sfeer een beetje denken aan het album "Come Away With Me" van Norah Jones. naar mijn mening zijn beste album, hoewel de opvolgers "Sleeping Gypsy" en "Burchfield Nines" er niet veel voor onder doen en Michael Franks ook daarna fraaie albums bleef maken. vanaf "Objects of Desire" (1982) heb ik zijn muziek niet meer gevolgd. wellicht onterecht.

Album werd geproduceerd door Tommy Lipuma

Joe Sample: keyboards
Larry Carlton: guitars
Wilton Felder: bass
John Guerin: drums, percussion
Nick De Caro: string arrangements
Michael Brecker: tenox sax on "Jive"
Dave Sanborn: alto sax on "Monkey See, Monkey Do" & "Mr. Blue"
Larry Bunker: vibes
Jerry Steinholtz: congas

Fantastische plaat die ik toen gelijk gekocht heb.
Stond ook heel lang nummer 1 bij Oor.
Tijdloze muziek en tekst.