Bushwick Bill - Phantom of the Rapra (1995)

Voor mij toch wel een klassieker

Ik heb hem al eerder deze week geluisterd, alleen vergeten te posten. Het is ook niet echt bijgebleven en daar was ik vooraf al bang voor. Net als bij vele groepjes is er één (Scarface) die met kop en schouders boven de rest uitsteekt en de andere overschaduwt. Iets wat zelfs haar weerslag heeft op solo-projecten. Ik blijf hem tenminste associëren met Scarface en of het nou eerlijk is of niet, dat is nadelig voor Bushwick.

Bushwick Bill is gewoon een bekwame rapper. Aardige flow, goede teksten en ook het concept van het album is redelijk goed uitgewerkt. De producties zijn lekker en ondanks de Southern achtergrond van Bushwick (Geto Boys) zijn de G-Funk-elementen ook aangenaam en passend.
Phantom of the Rapra is gewoon een goede, solide plaat, maar verder niet echt memorabel, grotendeels door de eerder aangegeven redenen. Bushwick is simpelweg niet beter dan Scarface, wat het nog moeilijker maakt om uit zijn schaduw te komen.

Prima album, maar Buswick zijn wat lome rapstijl weten mij helaas niet echt te overtuigen. Producties zijn echter erg goed en ook het concept en de teksten zijn goed uitgewerkt. Toch weet het mij niet helemaal te pakken, maar een prima album is het zeker, daarom ook de voldoende.

Het album begint echt heel erg sterk met What Cha Gonna Do. Het is meteen duidelijk dat Bushwick zich goed voelt bij de typische sound van de Geto Boys en deze dus ook op zijn solo album laat horen. Toch is deze agressieve sound niet op het hele album te horen en zitten er genoeg rustigere nummers tussen. Aan de ene kant is dat goed voor de afwisseling, maar toch vind ik het persoonlijk wel een beetje jammer. Bushwick Bill is namelijk een interessante rapper op beats als Wha Cha Gonna Do? en Already Dead, maar kan een beetje eentonig worden op nummers als Only God Knows. Tekstueel is hij best aardig, maar zijn slome raps hebben dan vaak net iets te weinig energie om de aandacht er echt bij te houden. Echter, slecht zijn deze 'rustige' nummers zeker niet. De sound van alle nummers en daarmee ook het hele album is gewoon lekker.

Zoals ik al zei zijn de echte 'gangsta' nummers mijn favorieten. De beats hebben die perfecte duistere sfeer en Bushwick past er erg goed bij met zijn slome stem en gewelddadige teksten:


Een 3,5 voor nu, maar ik zal dit album nog wel een paar keer een kans geven denk ik.

Consistent en compact album met relaxte flow en vooral sterke eerste helft. Geen hoogstaande rhymes en zonder de afwisseling met de andere Geto Boys een beetje eentonig. Staan echter geen missers op. Helaas ook geen echte uitschieters, zoals wel op The Diary en Till death do us part. Als je die albums goed vindt, kan ik deze ook wel aanraden.
3*