Lee Morgan - The Cooker (1958)

Met: Lee Morgan (trompet); Pepper Adams (Baritonsax); Bobby Timmons (piano); Paul Chambers (bas); ‘Philly’ Joe Jones (drums)

Ik heb het wel eerder ergens geroepen, maar een voordeel van een reis maken door de vroege Blue Note-platen van Lee Morgan is zeker met hoe veel verschillende interessante muzikanten hij speelt. Dit keer wordt de voorspelbare bassist Paul Chambers vergezeld door Jones, dan nog net zijn maatje in de ritmesectie van Miles Davis (opnames dateren uit september 1957, Lee morgan is nog steeds pas negentien!). Verder horen we Morgans latere Jazz Messengers maatje Bobby Timmons op piano, en Pepper Adams, die ik zelf vooral ken van Blues and Roots van Charles Mingus, één van mijn favoriete albums.

Het gebruik van een baritonsax zorgt voor een fijn contrast met de hoge registers van Morgan, maar het is ‘Philly’ Joe die direct de openingstrack, een stampende vertolking van ‘A Night in Tunesia’ naar zich toetrekt, en eigenlijk het hele album. Dat bestaat uit: veertig minuten stomende hardbop, waarbij de drummer de boel vooruit ramt en de blazers tot uitstekende solo’s drijft. Het enige rustpunt, ‘Lover Man’, is op viervijfde van de plaat dan ook hard nodig. Ook is dat het enige moment waarop Timmons echt kan schitteren, op de overige tracks verdrinkt hij soms een beetje tussen het gebonk en getoeter.

Drie standards en twee eigen composities zorgen voor een meer dan aangename hardbopsessie (het songbook van Benny Golson, de laatste twee platen nog hofcomponist van Morgan, wordt hier met rust gelaten). Ik heb de indruk dat, vooral sinds de Tone Poet-release, dit album steeds meer als één van Morgans absolute krakers wordt gezien. Zelf vind ik: Morgan maakt als trompettist duidelijke stappen, en het spelplezier knettert en spettert. Heel veel beter of slechter dan zijn vorige platen vind ik het niet, maar vier sterren kan ik er zeker aan kwijt. Of ik het op Tone Poet zou aanschaffen (duur!) betwijfel ik.

Ik heb de Tone Poet dus wel in huis. Ik merk dat het bij mij wel helpt voor en herwaardering van veel van deze Blue Note releases, zo ook deze.

Ja, ze zijn prijzig, maar ik merk dat ik er toch wel enorm van geniet en dat is me dan toch wel wat waard.

Dat is zeker wat waard. Heel eerlijk gezegd heb ik een enkele keer een Tone Poet-release van dichtbij gezien en gehoord, maar (ook als betrekkelijke vinyl-beginner) heb ik er nog geen aangeschaft. Dat gaat vast op niet al te lange termijn nog wel gebeuren, sommige dingen in de etalage hebben dan wel een grotere aantrekkingskracht op me dan deze (bijv. State of the Tenor of het voor later dit jaar aangekondigde Passing Ships).

Niet door mij hoor. Ik vind dit niet slecht of zo, maar het wordt nergens uitzonderlijk, zoals vele latere albums van Lee Morgan dat zeer zeker wel zijn.


Helemaal eens! Passing Ships is top 10 materiaal voor mij.

Als je het dan echt over het prijskaartje van de Tone Poets wilt hebben

Ik hou het bij de prima klinkende budget vriendelijke versie.

Die Tone Poets zijn prachtig maar ik vind deze plaat ook niet geweldig. Voor 40 euro moet het voor mij eigenlijk minimaal een 4,5 ster plaat zijn. Ik heb op de Steve Hoffman forums (lees audiofielen forum) mensen horen zeggen dat ze platen die ze eerst niets vonden in de Tone Poet serie plotseling briljant vonden... plus mensen die nooit jazz kopen maar nu dwangmatig alle releases kopen. ik vind dat we heel erg ver gaan hoor. Ik denk dat die mensen eerder een strakke plasser krijgen van een plakje 180 gram vinyl dan van de tonen van Morgan’s trompet.

True



Shots fired richting de Tone Poet-fetisjisten!
Als betrekkelijke vinyl-beginner merk ik wel dat ik (op een paar uitzonderingen na) de platen uit de Tone Poet serie (nog) niet cruciaal genoeg vind voor aanschaf. Ik hoor wel goede kritieken van de mensen die ze hebben aangeschaft.

Het gaat er imo bij het beluisteren van muziek vooral om hoe het bij je binnenkomt, of datgene wat je hoort je weet te raken. Een sterk verbeterde geluidskwaliteit kan je beleving bij en waardering voor een album zeker beïnvloeden, dat heb ik bij meerdere remasters gemerkt, van Beatles, Led Zeppelin tot Frank Zappa.

Audiofielen gaat het in eerste instantie om de opnamekwaliteit en hoe goed die door hun audio set weergegeven wordt. Het gaat hen veel minder om de performance zelf en wat de muzikant(en) aan emotie of vakmanschap proberen over te brengen; Het is dus inderdaad minder interessant hoe goed Lee Morgan trompet speelt, maar wel hoe goed het trompetspel klinkt op hun set. Horen ze bijvoorbeeld de vingers van Lee op de ventielen slaan, of hoor je de ventielen naar beneden klappen als een bepaalde noot wordt aangeslagen.

Ik heb zelf niet echt audiofiele muziek, maar wel albums die daar dicht bij in de buurt komen. Pat Metheny, Chick Corea en Return to Forever, dat werk. De CD Third Round van Manu Katché en From Darkness van het Avishai Cohen Trio op vinyl zijn bijvoorbeeld jazz albums die nog al eens genoemd worden in audiofiele lijstjes.

Dat audiofielen de Tone Poets aanschaffen terwijl ze daarvoor nooit jazz luisterden vertelt mij heel veel over de geluidskwaliteit van die reissues en zijn daarmee meteen een stuk begeerlijker voor me geworden. Nee, ik ben geen audiofiel, maar ik kan het zeer waarderen als een plaat gewoon top klinkt op mijn tegen high-end aanschurkende set. Ik heb de lijst van aangekondigde releases voor 21-22 gezien en daar zitten echt wel een paar kandidaten tussen hoor. Noem met stip McCoy Tyner's Expansions, een van zijn betere albums, alleen jammer van de lelijke hoes...

Niet helemaal hoor want dan zou ik ook op mezelf schieten ik heb er nu vier en ja ze zijn echt prachtig. Ik ben vooral blij als het een release is die toch al op m’n lijstje stond. Helaas zit er het komend jaar niet heel veel voor me tussen.

Ik kan me vooral niet voorstellen dat je een plaat koopt vanwege de audio kwaliteit in plaats van de muziek die erop staat.

Ik heb van heel veel Tone Poet releases goedkopere versies of oudere originele. Die ga ik niet vervangen door een Tone Poet. Er zijn zeker grenzen.

Ik vind het belangrijker dat een plaat een beetje klinkt. Hoeveel nieuwe releases vol bijgeluiden of tikken zitten: dat vind ik veel kwalijker. Een net even wat mooier geluid zoals op Tone Poet wel het geval is is een mooi extraatje maar niet dé reden van aanschaf.

Lastige plaat, want ik A Night in Tunisia (één van mij favorieten), hier niet lekker uit de verf komen, maar Just One of Those Things klinkt dan weer erg gaaf.

Pepper met zijn bariton is ook erg gaaf, maar deze Morgan-plaat is voor mij toch nog een beetje net-niet. Als is zijn solo op Just of One Those Things wel erg vet. Maar zoiets zei ik al.

Deze fraaie plaat heb ik niet als Tone Poet release, maar als laatste Blue Note Mono uitgave in 1976 gedaan in... Nederland. Het geluid is werkelijk voortreffelijk en deze is zowaar nog betaalbaar te krijgen in NL:
Just a moment... - discogs.com