City of Caterpillar - City of Caterpillar (2002)

hoekige en panische hardcore met dromerige postrockstukken..zeer de moeite waard ook al vindt je emo een vies woord.

When Was THe Last Time We Painted over the Blood on the Walls is echt een geweldig nummer.

4**

Een beschrijving waar geen speld tussen te krijgen is - klopt als een bus. City of Caterpillar wisselt screamo á la Saetia af met post-rock á la Explosions in the Sky (rustigere passages) en doet dat niet onverdienstelijk. Men had wat mij betreft echter wel wat meer in de scheur-richting mogen gaan, want de post-rock delen klinken best aardig, maar weinig bijzonder en halen bovendien de vaart uit wat kwalitatief verder erg goede screamo is. Wanneer men dan een vergelijking trekt met een band als Envy, die een zelfde soort combinatie van screamo en post-rock ten gehore brengen, komt die laatste band toch als een stuk sterker naar voren. Envy weet net wat beter te doseren en de afwisseling tussen post-rockish en screamo klinkt daar perfect, terwijl het hier soms net iets vreemds heeft. Een band als Yaphet Kotto heeft er ook een handje van wat slordig klinkende overgangen neer te planten. Desalniettemin een zeer degelijke band wiens leden ook te vinden waren in gerenommeerde bands als pg. 99, Darkest Hour en Enemy Soil. 3,5*

Vind Envy inderdaad ook iets beter, maar dit album vind ik ook zeer zeer tof. Vind die langdradige rustige stukken juist wel erg mooi, vind het een mooie opbouw naar het gekrijs toe. 4 sterretjes.

mooi plaatje
"you're maybe a fucking hero"

het is "you made me a fucking hero"

Het zoveelste voorbeeld van een screamo band die één volwaardig album uitbrengt en het dan voor bekeken houdt, waarna het album uitgroeit tot een klassieker (binnen het genre). City of Caterpillar wisselt energieke screamo af met rustig opbouwende instrumentale passages. De zang vind ik maar flets, en de matige productie helpt ook niet. Verder is het ook niet erg strak ingespeeld, hier en daar rommelt het toch wel wat.

Het is net door de tussenstukjes dat ik het album kan waarderen. In tegenstelling tot de meeste post-rock is de sfeer hier immers geslaagd grimmig - de intro van het openingsnummer 'And You Are Wondering How a Top Floor Could Replace Heaven' is hier een ideaal voorbeeld van. Misschien wel wat te vergelijken met Tweez van Slint? Alleszins, een redelijk album met enkele zwakke kantjes, 3*.

Jammer van de zwakke productie, het klinkt gewoon niet bizar lekker maar toch wel een terechte klassieker.

Ongelooflijk sterk staaltje Screamo. Lange en uitgesponnen nummers die qua opbouw naar Post-Rock neigen te gaan, en dat met nog een dikke en sterke laag Screamo over. De screams zijn erg goed, de riffs origineel en erg goed en het drumwerk is ook allesbehalve slecht.
Een plaatje dat ik nog vaak zal draaien, het gemiddelde vind ik trouwens ook te laag voor zijn sterke plaat. Ruime 4*

Productie is prima. Maar neem nou dat 3e (zelfde geldt voor nrtje 6) nummer, 5 minuten in het nummer is er nog "niets gebeurd", zucht. YAWN! Kortere nummertjes zijn een stuk beter.

Als ik dan kijk naar Maximillian Colby, die nog een stuk progressiever en ook minimaler zijn, weten die het veel interessanter te houden. Achja

Goeie plaat dit. Het eerste nummer knalt er, na het rustige intro, erg lekker in. De opbouw van de songs bevalt me uitstekend. De afwisseling tussen de lange en korte nummers is ook dik in orde. De zang vind ik ook best oke. Normaal gesproken ben ik geen fan van die schreeuwerds, maar deze zanger heeft een lekkere strot.
Dit plaatje ga ik vaker luisteren en misschien zit er nog wel een 4 in. Voor nu alvast 3,5*.

Voor iemand die enorm houdt van post-rock en screamo is dit album genieten. Waren er maar meer bands die deze combinatie gebruiken.