Multi fluitist Joe Farrell speelt mee op een van mijn meest favoriete jazz albums, Passing Ships van Andrew Hill. En wat doe je dan? Dan ga je systematisch het rijtje medespelers / bandleden af, om te achterhalen of zij ook van die memorabele albums op hun naam hebben staan. Zo ben ik dus bij Dizzy Reece terecht gekomen, waar ik recent een prachtige Mosaic box van heb gescoord. Die ben ik nog heel erg veel aan het beluisteren, maar nu kom ik dan eindelijk eraan toe ook iets van deze meneer te beluisteren. Te beginnen met deze.
Het is wel even andere koek dan Passing Ships of Dizzy Reece wat hier voorbij komt. Hij zit op dit album in verschillende nummers echt al in de hoek van de fusion, jazzrock. Niet zo vreemd, want hij zou hierna in en op Return to Forever (in de band en op het album van Chick Corea) gaan meespelen, die feel heeft dit album op momenten al wel over zich. Op andere momenten is het een beetje vaag avantgardistisch gepiel met veel echo en reverb, dan moet ik een beetje aan Umma Gumma van Pink Floyd denken, of drukt Dave Holland even een Conference of the Birds stempel.
Ik weet echt nog niet welke kant dit op gaat. Voorzichtige 3,0 om te beginnen. Word nog niet omver geblazen. En oh ja,
blabla, het schijnt dat McLaughlin gitaar speelt of Corea piano, maar nooit samen, vandaar dat het dus een quartet met wisselende bezetting is...