The Red Garland Quintet - Soul Junction (1960)
mijn stem
9 stemmen
1
Soledad
geplaatst: 2 januari 2019, 09:00 uur
Met: John Coltrane (tenor sax), Donald Byrd (trompet), Red Garland (piano), George Joyner (bas), Art Taylor (drums)
Nummer twee met dit quintet en ook deze plaat is prima. In totaal zouden het vier platen worden die deze groep zou opnemen. Alleen Dig IT review ik niet, aangezien Trane daar maar op 1 nummer mee doet.
Woody N You is van Dizzy en swingt als een tiet. De hele band is in vorm en het moet me van het hart: Byrd speelt eindelijk een strakke solo die raak is. Trane swingt en de band begeleidt. Dat is ook meteen het minpunt van deze groep: bassist Joyner en drummer Taylor zijn eigenlijk alleen maar begeleider. Er is maar weinig solo ruimte voor ze weggelegd. Zeker Art Taylor doe je daar toch tekort mee. Één van de klasbakken uit de ‘50’s. Op de ballad Ive Got It Bad is het wederom raak: prachtige ballad die uiterst subtiel door Garland wordt ingeleid. De solo van Byrd is wederom een schot in de roos. Hij lijkt veel beter te luisteren hier naar wat de rest van de band doet. En Trane: zijn meer rustige kant komt hier boven en wat speelt hij dan mooi! Hallelujah, een bebopklassieker vraagt dan weer het uiterste van de band. En ze swingen keihard! Garland laat zien dat hij wel degelijk een uitstekende techniek heeft en geeft een strakke, snelle solo weg.
Wat je dan nog mist? Een laid back blues misschien. Gelukkig zorgt het titelnummer dan voor enige bevrediging. Heerlijke groove blues. De band behandelt het met charme en vooral Garland scoort: zegt heel veel door heel weinig te spelen. Heerlijk.
Dit al album is het grootste succes van deze band.
Eindwaardering:
4 sterren
Nummer twee met dit quintet en ook deze plaat is prima. In totaal zouden het vier platen worden die deze groep zou opnemen. Alleen Dig IT review ik niet, aangezien Trane daar maar op 1 nummer mee doet.
Woody N You is van Dizzy en swingt als een tiet. De hele band is in vorm en het moet me van het hart: Byrd speelt eindelijk een strakke solo die raak is. Trane swingt en de band begeleidt. Dat is ook meteen het minpunt van deze groep: bassist Joyner en drummer Taylor zijn eigenlijk alleen maar begeleider. Er is maar weinig solo ruimte voor ze weggelegd. Zeker Art Taylor doe je daar toch tekort mee. Één van de klasbakken uit de ‘50’s. Op de ballad Ive Got It Bad is het wederom raak: prachtige ballad die uiterst subtiel door Garland wordt ingeleid. De solo van Byrd is wederom een schot in de roos. Hij lijkt veel beter te luisteren hier naar wat de rest van de band doet. En Trane: zijn meer rustige kant komt hier boven en wat speelt hij dan mooi! Hallelujah, een bebopklassieker vraagt dan weer het uiterste van de band. En ze swingen keihard! Garland laat zien dat hij wel degelijk een uitstekende techniek heeft en geeft een strakke, snelle solo weg.
Wat je dan nog mist? Een laid back blues misschien. Gelukkig zorgt het titelnummer dan voor enige bevrediging. Heerlijke groove blues. De band behandelt het met charme en vooral Garland scoort: zegt heel veel door heel weinig te spelen. Heerlijk.
Dit al album is het grootste succes van deze band.
Eindwaardering:
4 sterren
0
geplaatst: 20 februari 2025, 17:30 uur
Wat een geweldig album is dit! Met bepaald niet de minste musici. Titelsong Soul Junction is werkelijk weergaloos!
* denotes required fields.
* denotes required fields.