Het zoveelste deel in de gefingeerde Americana-trip van Bill Frisell. Een muzikaal onderonsje in een café langs één of andere vergane highway
Op de parking staat wel een auto, maar de kilometerteller is vastgeroest en de banden staan lek - dus: musiceer je maar wat, om de tijd te doden.
Frisell komt hier een vingernagel virtuozer uit de hoek in vergelijking met het gros van zijn oeuvre. Als fervent bewonderaar van enige halsbrekerij (u moest ons deze morgen in de weer gezien heb met een halsstarige elektrische tandelborstel), zou onverdroten blijheid mijn deel dienen te zijn
Ware het niet dat nummers als
"Spell" een druiprek van notenbalkenbrij vormen: het ligt er té dik bovenop. Het is alsof je de integrale Van Dale op een draaimolen leest, terwijl je simultaan een gekonfijte appel door de keel ramt.
Misschien dien ik nog wat meer te luisteren
