Freddie Hubbard - Backlash (1967)

IJzersterke plaat van Hubbard, waar hij de hardbop nagenoeg volledig laat varen en zich richt op nieuwere genres als de jazzfunk en latin jazz. Vooral kant A heeft een enorme latin feel, mede dankzij gastpercussionist Ray Baretto.

Kant B heeft dan weer wat meer modale thema's met prachtige momenten voor Hubbard, Spaulding op sax en fluit en een erg bluesy Albert Dailey op piano.

Dit is de eerste plaat van Hubbard voor Atlantic, en ik kende deze platen nog niet goed. Maar als ze alledrie zo gaaf zijn als deze, ben ik op voorhand al overtuigd.

Kijk, die zinsnede alleen weet me al te overtuigen. Van Hubbard ken ik vooral zijn bizar sterk werk van begin jaren '70 (voor mij dan toch). Als bandleider alleen al heeft deze man een oeuvre bij elkaar getoeterd waar je enkele jaartjes mee verder kan, schat ik.

Hubbard was niet altijd consistent in kwaliteit maar hij staat wel voor een gigantisch oeuvre. In de jaren 80 ging hij weer richting bop. Hij maakte ook wat platen met Woody Shaw, die helemaal gaaf zijn.

Davis had minder veel werk op zijn naam, en de andere beroemde trompetteurs waren te vroeg overleden. Misschien zie ik er nog wat over het hoofd. Maar hoe dan ook Hubbard heeft zeker de meeste platen op zijn naam staan. En met zoveel platen, zitten er zeker een aantal erg goede tussen.

Wat een geweldige plaat van Freddie Hubbard is dit zeg!