William Parker - Raining on the Moon (2002)

Eén van mijn favoriete jazzplaten van de laatste jaren! Toegankelijk en toch een beetje schurend. erg mooi.

Ik ga nog wel eens wat proberen van William Parker maar dit album dioet me weinig, komt voornamelijk door de zang van Leena Conquest.

Vind het ook nogal droogjes klinken, op het openingsnummer na. Ik vrees dat William Parker en Leena Conquest te veel hun (politieke) boodschap willen opdringen, zodanig dat het muzikale aspect gedeeltelijk verloren gaat. Zo is het titelnummer een weliswaar rustig kabbelend, doch muzikaal nogal saai nummer waarin vooral veel van hetzelfde te horen is.
Het album krijgt nog een herkansing, maar ik vrees dat het niet meer wordt dan "degelijk".

Ik betwijfel of ik het 'degelijk' vind.
Ik vind het vrij 'plat'. Weinig spannende en flinterdunne thema's. Ongeïnspireerde solo's (vooral de sax). Hier en daar klinkt het best oké (zo leeft de ritmesectie bij tijd en wijle even op), maar over het algemeen denk ik niet dat ik dit vaker ga draaien. Wellicht deze week nog een paar pogingen om te kijken of ik het echt niets vind (het is tenslotte het album van de week).
Grappig is dat ik 'Old Tears' een vrij sterk nummer vind. Het leunt enorm op de Jazz van de jaren 50. Je kan de muziek al dromen voordat het goed en wel begonnen is en toch pakt het je. Ze kunnen het dus wel. Ze doen het op dit album echter te weinig.

Frappant is dat ik het hierboven geprezen Old Tears juist de grootste afknapper vind van het album. De aanzet voorspelt inderdaad een relaxte ouderwets goede swing, maar nog in dezelfde seconde is daar de domper: Auww! . Ben ik er te gevoelig voor of wat het ook is: voor mij meteen tegen de haren in. Hij speelt zodanig morsig en zo weinig melodieus dat wat wellicht door moet gaan voor artistiek bij mij doorkomt als ongeinspireerd en af en toe zelfs vals.

Bij de meer vlotte nummers Song of Hope en vooral James Baldwin to the Rescue is het voor mij meteen allemaal wat positiever, met de bas in een meer ondersteunende rol. Misschien wat minder improvisatie jazz en meer ´liedjes´, maar met de blazers en de zang wordt een soort intieme sfeer gemaakt die wel prettig aankomt. Jammer dat de tekst soms zo hoogdravend moet zijn, waardoor bijvoorbeeld het titelnummer wel als ondragelijk afvalt. Willen we het White House echt wel tot het Red House maken? Op dit soul album van een paar weken geleden moest het immers nog zwart worden geverfd .

Qua geluid en sfeer een bij vlagen lekker en intiem album, en inderdaad als beloofd veel toegankelijker dan de andere platen van William Parker met een aantal leuke songs. Een groot liefhebber van de bassist Parker ben ik er verder niet mee geworden.