The Horace Silver Quintet & Trio - Blowin' the Blues Away (1959)

Niet zo veel vernuft als in de latere albums. Het is allemaal iets minder verfijnd. Maar nog steeds erg lekker.

Het is best een mooie plaat, maar nog niet erg kenmerkend zoals Cape Verdean Blues dat bijvoorbeeld wel is. Het is niet dat ik zeg: Ja, dat is Horace Silver.. maar dat neemt niet weg dat het best goed in elkaar zit en een lekkere flow heeft. Er is veel ruimte voor de toetsen.

Recentelijk verschenen in de serie Blue Note Classic Vinyl, laten Silver en zijn kwintet hier een vurige hardbop-plaat horen. Een swingende plaat met oa Louis Hayes op drums, Blue Mitchell op trompet en Junior Cook op saxofoon. Silver en Hayes houden het tempo er flink in, samen met ene Eugene Taylor op bas.

Flink wat toetsensolo's maar ook genoeg duels tussen Cook en Mitchell. Er staan ook twee trio-nummers op (St Vitus Dance en Melancholy Mood). Mooie afwisseling tussen kwintet- en trio-nummers.

De ballad Peace is trouwens erg mooi geblazen door Mitchell. Hoogtepunt is het Baghdad Blues met zijn midden-oosterse feel.

Verder is volgens mij is deze plaat een wat onbekendere Silver-plaat, maar het is het aanschaffen meer dan waard.

Kant 1 van deze plaat is goed, op kant 2 wordt het des te verder je komt wat minder.