Polmo Polpo - Kiss Me Again and Again (2005)

Pyschoakoestisch onverantwoord jazzgitaar-gepriegel trekt meteen de aandacht bij het aanvangen van deze track, begeleidt door zo'n opzwepende en stoïcijnze 70's disco-drums. Na enkele minuten komt er een lekker melodieuze funky bass om de hoek kijken, die onze lange tijd zal vergezellen; het riffje verandert elke paar minuten zonder dat je er erg in hebt. Er ontstaat een soort intiem club-sfeertje... Bescheiden cello-gehak maakt het geheel opeens een tikje alternatiever. Druk is het zeker, gezellig en knus ook. Dingen verdwijnen naar de achtergrond, terwijl andere dingen weer naar voren komen. Zo helder als na zeven minuten één of ander synthesized blaasinstrument (die ik nog nooit eerder had gehoord) naar voren komt, zo vertroebelt verdwijnt deze langzaam weer. Prachtig! Na 12 minuten verschijnt er zowaar een soort postrock sologitaartje, klinkt best mooi op die nog altijd funky begeleiding, en de wonderschone herintredende cello. Als er na 17 minuten ook nog eens Afrikaans percussie-gebongo in komt, gecombineerd met typische Polmo Polpo ambient-drones (die laatste verzorgt een mooie minutenlange fade-out), dan denk ik: uniek tot de macht 4,0!

Eén nummer zegt soms zoveel meer dan tien cd's. En dit is zo'n nummer en ook gelijk een cd. En wat voor één..

Want al gelijk wanneer we de eerste drums horen en we het gitaarloopje voelen inkomen ben ik verkocht. Deze cd heeft werkelijk iets magisch. Het is een soundscape die zich ontwikkeld, maar dan puur met analoge instrumenten, en eigenlijk heel funky. Maar dat funky sfeertje ontwikkeld zich tevens naar een melancholisch gevoel. En dat is wat ik zo mooi vind aan deze plaat. Het moment wanneer na zo ongeveer twee en een halve minuut dat kleine pingeltje inkomt en dat zich langzaam maar zeker ontwikkeld, terwijl de achtergrond zich ook langzaam evolueert tot een hele band, tot een collectief. En dit collectief waant zich als een orkest door de straten van een plaats ergens in Verweggistan. Een onbestemde locatie, waar eigenlijk ook geen mensen leven, want het orkest trekt als een bedevaart ziels alleen rond. Niet dat het betekend dat het niet gezellig is, of beter gezegd knus. Dat is het zeker, maar die melancholische ondertoon blijf ik voelen.

Iets in de melodie doet me naar een onbekend iets verlangen. Misschien verlang ik wel naar nog meer ervaringen als deze. Maar zoals Jonnie hierboven al vermeld is dit toch behoorlijk uniek. Het is een trip op zijn geheel eigen manier. Een hele fijne trip dan wel hé.

Het is een bijzonder nummer inderdaad, wat tot mooie beschrijvingen leidt Ikzelf was getrokken naar deze plaat door de review van een bepaalde ambient artiest:

This was hands down, undisputably my favorite record that came out in 2005. Sandro Perri has been making beautiful music as Polmo Polpo for several years (loose Italian translation: "octopus lung") but the funny thing is, it's usually a really unique brand of cinematic, thick and textural ambient. Using everything from slide guitar, accordian and timpani drums to samples of heartbeats, orchestral loops and jets taking flight. A beautiful, awe-inspiring amalgam of sound, yet none of it happens here.

On "Kiss Me", Perri translates, transforms, and pretty much infinitely reinterprets a cover of Dinosaur L's original funk-club rocker. What you are flung into upon letting the needle drop is a sea of swirling dissonance, only it isn't dissonance at all. Instead it's the sound of several separate yet equally emotive guitar parts, all fluxuating in volume constantly, one occasionally letting itself rise to the surface to establish some trace of a groove to follow. Backing the track's constant evolving is a barely changing house beat (played on what sounds like a live drumkit) and a few different basslines that change as well, only not as much as the guitars. The track throbs in this warm harmony, and later in the trip, we hear droning keyboards, a violin, and alot of effects applied. The music lasts for 21 minutes, and you'd swear if the record didn't run out of space, it could just go on forever.

What is happening here is not so much different than Perri's previous works. The sounds and textures used are all that's changed. Still present is the experimentation, and the point Perri always seems to be trying to make is still very clear: harmony from chaos. What initially sounds like 3 or 4 songs playing at once really turns out to be a sea of melodies, clanging into each other at first, but then apologizing with a kiss as time passes. So literally, and figuratively, the album really lives up to it's title.

Sandro Perri is a genius, and the production of something so complex proves that, "again and again and again and again...".

Niks toe te voegen aan bovenstaande berichten.
Of nou ja, wil nog wel even zeggen dat dit onweerstaanbaar is.