Luka Bloom - Riverside (1990)

Deze CD ooit eens uit de ramsj-bakken weten te redden (hoesje en CD-doosje met zo'n lelijke zaagsnede).
Voor mij blijft dit DE ultieme Luka CD.

voor mij ook de beste van Luka Bloom. Voor de meesten wellicht. 4.5

Zeker en vast, vind zijn gitaargeluid lelijk vandaar....

Persoonlijk prefereer ik het werk van Luka's broer Christy Moore, maar wat Luka hier doet, kan ik ook zeker wel waarderen.

Ik ben net als beruk ook niet echt weg van zijn gitaargeluid, maar zijn breekbare, soms emotionele zang spreekt me wel aan. De poëtische teksten in combinatie met de variëteit en originaliteit van de composities, maken dit voor mij ook het beste Luka Bloom-album. Een album dat ik regelmatig met veel plezier opzet en waarbij ik heerlijk kan wegdromen.

De plaat voor mij aan het begin van de jaren '90. Hem vele malen live gezien (een zeer innemende persoonlijkheid die alleen met zijn 2 gitaren een hele zaal plat krijgt) en heb vele platen van hem in mijn collectie. Eerlijkheid gebeid te zeggen dat er qua kwaliteit wel een licht dalende trend is waar te nemen.
Voor het genre, Singer/Songwriter, blijft dit voor mij de beste Allertijden.

....................in aanvulling op mijn laatste regel van vorige bericht:.......als het gaat om het aantal platen van 1 artiest dat ik van het genre 'singer/songerwriter' in de kast heb staan.....
Unkle Bob, Leonard, Unkle Neil, de pa van Jeff (Buckly), Johnny Cash, James Taylor, Carole King om er maar een paar noemen wil ik natuurlijk niet tekort doen........................dus mister Moore is een Grootheid in het genre 'vanaf 1990' was een tekst dat meer op zijn plaats is...... :

Hij is nog geen Van Morrison of geen Bob Dylan, maar dit is inderdaad een heel mooi en integer album dat ik eens meer uit de kast ga trekken zie!

****

Prachtig album met gelijk al die HEERLIJKE openener 'Delirious' Heerlijk plaat

Het heeft lang geduurd vooraleer ik Luka Bloom - die in de platenkast van mijn ouders staat - kon appreciëren.
"Riverside" is zeer duidelijk: Bloom is een begenadigd artiest die zelfs alleen met zijn gitaar schitterende ritmes kan voortbrengen. Zijn teksten vloeien voort uit de oeroude folktraditie van Ierland (en daar hou ik van). Qua debuut kan dit tellen. Toppers hierop zijn... wel... dat zijn ze eigenlijk allemaal!

Een hele aangename kennismaking met Luka Bloom. Aanstekelijke liedjes met slechts een gitaar, die zich onderscheiden door de variatie en gepassioneerde zang van Bloom. Zijn roots uit Ierland valt niet te missen, oa op het mooie An Irishman in Chinatown en op het mooiste liedje van de plaat You Couldn't Have Come At Better Time.

Gone to Pablo - het mooiste liedje over een vriendin die bij je weggaat. Glas Whiskey (let op de 'e') erbij - Black Bush please en lekker zwelgen in de melancholie.

Hij is een broer van bekend tekstschrijver en zanger Christy Moore (die maakt zulke poëtische liedjes oa voor Mary Black) en Barry (zo heet ie) wilde niet de erfelijke last (en verwachting) van de familienaam dragen.

Bloom - natuurlijk wel een fijne Ierse keuze!

Met veel overgave gebracht album van Luka Bloom. Ik vind niet alles even sterk , maar het komt een aardig eind. Ik zit qua waardering wat in de buurt van bovenstaande 2 heren.

Zelf houd ik van de 'attack' in de gitaarbegeleiding in nummers als Delirious en Over The Moon. Gelukkig kiest ie ook voor variatie door rustigere gitaarbegeleiding in andere nummers. Andere favorieten zijn het reeds door Mjuman genoemde Gone To Pablo, Rescue Mission en The One.

Prachtig debuutalbum van Luka Bloom met het onmiskenbare gitaargeluid wat op zijn meeste platen direct te herkennen is.
Luka heeft voor mij het genre singer/songwriter nieuw leven ingeblazen, de man ook vele malen live aan het werk gezien, onlangs nog tezamen met Jan Douwe Kroeske met zijn 2 meter sessies.
Op dit album zijn geen zwakke broeders te ontdekken, vooral Gone To Pablo, Rescue Mission, Hudson Lady en het zeer emotioneel geladen The Man Is Alive ( verlies op zeer jonge leeftijd van zijn vader ) vind ik de hoogtepunten van deze puike plaat.

De man weet met tijd en wijle een behoorlijk snaartje bij mij te raken. Mooie teksten en een goede sfeer. Niet alle nummers zijn even sterk. Maar al met al een meer dan behoorlijk debuut. En het is natuurlijk niet al te gemakkelijk om de aandacht van de luisteraar er bij te houden. Daar de man alleen zijn stem tekst emotie,passie en zijn guitaar als wapen heeft. Prima debuut

Van deze singer-songwriter heb ik onlangs dit debuut aangeschaft. De muziek heeft een Iers folktintje maar klinkt bij momenten ook energiek vanwege het herkenbare ritmische gitaargeluid en de passionele voordracht van Luka Bloom. Ook de poëtische teksten die vaak emotioneel geladen zijn weten mijn aandacht te trekken. Globaal een sterk en tijdloos debuut, misschien dat ik wat meer van hem zal aanschaffen.

Gewoon doen.
Live ook indrukwekkend.

Zou de twee heren hierboven ook het werk van Barry's (zo heet ie) broer Christy Moore willen aanraden, een van de beste Ierse singer/songerwriters die o.m. voor Mary Black - Babes in the Wood (1991) songs (Bright Blue Rose, Adam at the Window) heeft geschreven - heel fijn album. Er is een fraai compilatie-album van Christy Moore (uit 91), maardat staat nog niet op de site.

Luka in Tivoli (Utrecht): big fun; er staan een paar bonustracks op één van zijn cd's. Weinig songs zijn zo goed over een verloren gegane relatie als Gone to Pablo. Je krijgt echt een enorme hekel aan die Pablo

Prachtig album inderdaad, destijds veel gedraaid, inmiddels behoorlijk vergeten.
Volgens mij typisch zo'n artiest die het in Nederland beter deed dan elders.
Vooral eerste 5 nummers (Gone To Pablo in het bijzonder!) zijn geweldig!

Met terugwerkende kracht is dit ook voor mij man's beste album. Luka heeft mij altijd weten te boeien, hoewel de laatste schijven van Bloom mij niet zoveel doen. De passie en zijn voordracht op dit album weten echter grote indruk op mij te maken.
Gone to Pablo is voor mij het prijsnummer, maar Rescue Mission en The One mogen mijn oren ook teisteren. Hoewel Bloom niet de beste zanger in het singer songwriter genre is, en ook qua composities wellicht niet tot de elite behoort is er iets anders kenmerkends aan zijn sound; de muziek en teksten ademen een bepaalde puurheid. In combinatie met de humor en zelfspot van Bloom kent elk album wel een bepaalde charme. Desalniettemin staat deze schijf voor mij bovenaan binnen het oeuvre van Bloom.

Op de kop kunnen tikken voor 3 euro
Heerlijke muziek!
Favorieten: Gone to Pablo en Dreams in America in het bijzonder en Rescue Mission (Lloyd Cole?)
en Hudson Lady (The Triffids - Stolen Property?)
En ik hou van albums die eindigen met een instrumental

Die uptempo nummers vind ik niet zo veel aan, maar die rustige wat weidse en sfeervolle nummers zoals o.a Dreams in America, Gone to Pablo en Hudson Lady zijn prachtig.

Daar schuilde naar mijn idee ook de kracht van Bloom. Dragende songs in een sfeervolle setting doordrenkt met melancholische klanken. Gone To Pablo en Hudson Lady vormen daar inderdaad prima voorbeelden van. Echter een track als het dwingende Rescue Mission dwingt ook respect af. Het is jammer dat in mijn beleving Luka ten tijde van de eeuwwisseling bovenstaande elementen, meer en meer ging inruilen voor toegankelijke schetsen waarbij de spanning vaak ontbreekt. Deze platen zijn niet zozeer slechter van aard maar ontberen het karakter van man's eerste platen. Gelukkig draaien de eerste vier albums nog regelmatig hun rondjes hier in huis.

Dit album roept herinneringen op.

Het was het studiejaar 92/93. Ik verbleef als student in het kader van het Erasmus-programma een jaar aan de KU Leuven. Studenten uit alle hoeken van Europa (en daarbuiten). Daar leerde ik Alan kennen, uit Dublin. Altijd colbertje, maar geen das. Geïnteresseerd in literatuur en filosofie. Eindeloze discussies over alles. Mijn God, wat kon die leuteren! Geen cent te makken. We vormden een klein clubje met John (US) - centen genoeg - en François (Poitiers). John was zeer geïnteresseerd in de studentes van mijn Alma Mater en ik moest hem daarbij maar introduceren, vond hij. Die studentes waren echter meer geïnteresseerd in charmante Alan, maar die wilde alleen maar eindeloos discussiëren over literatuur en filosofie. François was voornemens het klooster in te treden, maar werd door de betreffende orde een jaartje de “wijde wereld” in gestuurd. En daar zaten we dan elke week in de Irish Pub aan de Grote Markt. Een jaar lang. De laatste avond voordat zo’n beetje iedereen weer huiswaarts ging, had Alan met zijn laatste centjes een hoeveelheid bier gekocht die in “zijn kot” door ons genuttigd werd. Tot in de late uurtjes. Hij vluchtte weg uit de nacht, een huurschuld en ons achterlatend.

We hebben elkaar nooit meer gezien. Ook anderszins geen contact meer gehad. En zo was een intensief jaar samen toch heel oppervlakkig. Raar eigenlijk.

Toch zijn er nog steeds verbindingen met het hedendaagse nu. Je had in Leuven een occasion platenzaak (weet de naam van de zaak niet meer en ook niet meer in welke straat) waar ik wat ACR en Durutti Column albums heb gekocht. Waarschijnlijk afgerekend bij de gewaardeerde user van deze site dazzler die toen aldaar de dienstdoende verkoper was. Ook ontmoette ik er een dame die mijn echtgenote zou blijken te zijn. En afgelopen weekend nog de dochter te logeren gehad van goede Vlaamse vrienden die mijn echtgenote en ik in dat studiejaar in Leuven hebben leren kennen.

Mooie tijd! Cruciaal jaar. Dit album is voor mij daarvan de soundtrack. Hoe zou het met Alan zijn? Zou die inmiddels een das dragen?

Wat een verrassend verhaal! Wist ik helemaal niet. Als je tijdens dat academiejaar de platen op maandag hebt gekocht bij de Sax in de Parijsstraat, dan was ik inderdaad de jobstudent van dienst. Hier een fotootje van de winkel en de uitbater. De Sax bestaat nog steeds maar is nu gespecialiseerd in wereldmuziek en folk. De inmiddels gepensioneerde Jos runt de zaak nog enkele dagen per week.

https://i.pinimg.com/originals/99/2b/cf/992bcfdf4d413c057aba520a72f6bdb8.jpg

Nog gekker is dat ik gisteren Rescue Mission draaide... en dat was een eeuwigheid geleden.

Van een vriend cadeau gekregen. Mooi zeg ! En wist bijvoorbeeld iet dat "Gone to Pablo" van hem was.

Luka, wat wist je mij te raken in mijn destijds niet aflatende liefdesperikelen. Gone to Pablo werd voor mij Gone to Alex. Een veel te hippe rijke snaak , die mijn “ meisje” wist te verschalken met gladde praatjes en streken. Zij zou mijn toekomstige vrouw worden. Kinderen en een mooi zorgeloos bestaan lag in het verschiet. Tot deze rat verscheen en de toekomstige Mrs TwinPeaks besloot te vallen voor dit stuk schimmel. Zo dacht ik toen en Luka begreep mij volkomen die dagen. Hij verwoorde mijn hartzeer op een manier waarmee ik uit de voeten kon. Ook de dagen en nachten in de Ierse Pub in Amsterdam hielpen daarbij. Riverside heb ik eigenlijk twee jaar lang na de break up continue beluisterd.Toen ontmoette ik een nieuwe vlam , waarmee ik de vieze smaak van liefdesverdriet wist weg te spoelen. Het album altijd binnen handbereik gehad , maar eigenlijk nooit meer gedraaid , tot voor een maand terug. Steeds als ik hem in het rek tegenkwam, kwam ook een onbestendig klote gevoel terug , waarbij ik aan een klote tijd terug moest denken. De midlife was hard aan het inkicken denk ik en de vragen : wat als ? En Hoe zou het zijn gelopen als? speelden die dagen meer dan mij lief was. Uiteindelijk toch de stoute schoenen aangetrokken en de warme deken van herkenning was zoeter dan de ellende die destijds speelde. Gone to Alex kon ik nu zelfs met een glimlach behappen.Luka doet me nog steeds wat , maar meer als guide en wijsgeer die mij heeft gebracht waar ik nu ben .4 sterren voor deze fijne plaat en hij draait vandaag alweer vanaf 0530.

Luka Bloom ken ik vooral van het indrukwekkende optreden op Pinkpop 1991, inclusief 'accoustic motorbike' (fiets). Zijn cover van LL Cool J's 'I Need Love' vond ik live geweldig, maar viel vervolgens op plaat tegen. Ook 'Riverside' kon mij maar matig bekoren. Het was gewoon niet zo goed als op Pinkpop. Naar de opname daarvan heb ik wél vaak en met veel plezier geluisterd (net als Walter Trout en Trockener Kecks).

Nu ik na 34 jaar weer een paar keer naar 'Riverside' heb geluisterd bevalt mij vooral 'Dreams in America', 'Gone to Pablo', 'An Irishman in Chinatown' en 'You couldn't have come at a better time'.