Aardig solo-album dat zich stilistisch op het snijvlak tussen neoklassieke metal en prog bevindt. Precies zoals dat destijds heel erg in was. Het was Boals' tweede alweer. Volgens mij is het solospul van Boals ondertussen behoorlijk vergeten. We zullen de beste man slechts vooral herinneren van Yngwie Malmsteens Trilogy-album. Dat verdient hij niet, vind ik. Want ondanks de vele verwijzingen naar "what has been done before" staan er behoorlijk sfeervolle en genietbare composities op. Vooral de ballade Keeper Of The Flame is ronduit prachtig.
Ja, er doen gerenommeerde muzikanten mee. De band bestaat uit Tony MacAlpine, Vitalij Kuprij en Virgil Donati. Mensen die van notenwatervallen houden, kunnen hun lol dus mooi op. Uiteindelijk is het toch Mark Boals die er vandoor gaat met de buit. Voor zijn krachtige powervocalen val ik als een blok. Wat ook mooi is dat het hele feest gewoon met een minuut of vijftig weer afgelopen is. Bijna de ideale speelduur. Zeker met dit soort fröbelmuzie, blijkt de verleiding vaak erg groot om de maximale capaciteit van een cd op te zoeken.