Hades - If at First You Don't Succeed (1988)

De eerste cd die ik ooit kocht. Een soort powermetal met soms nogal rake teksten. Zo wordt in het nummer 'In the mean time' gepleit voor het gebruik van veroordeelden(ik meen voornamelijk moordenaars?) voor proeven om een medicijn voor kanker te vinden, nummerbordplaten kunnen wel door machines gemaakt worden... Maar ook voor een interpretatie van 'Hamlet'('Aftermath of betrayal') draaien de heren hun hand niet om.
Al met al vooral muzikaal de moeite waard.

Ik kan wel wat hebben als het hoge gillende zangstemmen betreft, maar dit vind ik niet (meer) om aan te horen.

Als ik me goed herinner zong dezelfde zanger een jaar later bij de band Watchtower op het album Control and Resistance

Inmiddels ben ik hier toch wel weer voor gewonnen. Zanger is wennen, zeker anno 2011, maar de sterke nummers maken dat wennen meer dan de moeite.

Die zanger heeft inderdaad een vreselijke stem...dat ik dit vroeger mooi vond. De muziek is goed alleen die zang kon ik vroeger beter hebben. Later maar eens weer proberen.

Vaak is het een kwestie van even opnieuw wennen.

Maar toegegeven, de stem van Alan Tecchio is een acquired taste.

Samen met Jason Becker - Perpetual Burn (1988) trouwens.

Voor het complete plaatje: achterkant van de cd.

Blijft een ontzettend gave metal plaat, die ergens laveert tussen heavy, power, speed, thrash en prog. Sterk variërende nummers die ontzettend knap bij elkaar verzonnen zijn. De teksten heeft mijn eerdere alter ego Bungel al over verteld, ik voeg er aan toe dat ze meestal nogal gechargeerd en enigszins hoogmoedig zijn, maar het heeft (soms) ook wel wat.

Ik kan niet één zwak nummer noemen, maar dat riffje van 'Diplomatic...' doet mijn metalen hart blijvend smelten als een Icarus te dichtbij de brandende zon, 'Process of Assimilation' verwordt op hoogst originele wijze van heerlijke speed/thrash metal tot een swingend bossa nova^ themaatje (en is tekstueel misschien wel het meest interessant, plus dat het zo mooi past bij de tekst) en de lange achtbaanrit 'Aftermath of Betrayal' is een knap staaltje prog metal dat qua opbouw wat van een Fates Warning song wegheeft.

Eigenlijk best wel schandalig ondergewaardeerd deze plaat, ware het niet dat ik snap dat Alan Tecchio's zang voor sommigen (velen?) een ware beproeving is... En ik geef toe dat de productie wat vetter had gekund, maar ik ben hier toch helemaal aan gewend. De volle mep uiteraard.


^ ben niet 100% zeker dat het bossa nova is, maar iets in die richting in elk geval.

Achterkant van de lp hoes om juist te zijn. (Niet lullig bedoeld.)

Scherp Kronos, maar op de achterkant van mijn cd staat die afbeelding ook, vandaar.

Blijkt ook nog dat ik de cd ooit verkocht heb. Heb nu een re-issue cd met de debuutplaat erbij, en dus niet deze hoes + achterkant...

Oké...

De cd achterkant is dan nog niet hetzelfde. De nummering loopt door zonder Side One en Two aanduiding.

Uiteindelijk ging het om de afbeelding als 'vervolg' op de voorkant, verder niets.
Maar ik begrijp de consternatie heel goed hoor.