Steven R. Smith - Crown of Marches (2005)

Eigenlijk gekocht als tussendoortje, maar tijdens de afgelopen twee weken uitgegroeid tot mijn favoriete album van dit moment!

Een ruim 40 minuten durende drone met monsterlijke feedback die in eerste instantie klinkt als een Noord-Koreaanse, ondergrondse kernproef in super-slowmotion. Maar ergens onder dit gifzwarte gevaarte schuilt iets veel subtieler. Op geraffineerde wijze weet Steven R. Smith (Hala Strana, Thuja) de noten met zijn gitaar zo om te buigen en te laten resoneren dat het album geen uiting blijkt van blinde razernij en vernietiging, maar van eenzaamheid en afzondering. Dit doet hij op zo'n enorm effectieve manier dat je alle herrie er omheen haast lijkt te vergeten. Meerdere luisterbeurten verraden de aanwezigheid van vele lagen en een gevarieerd gebruik van uiteenlopende instrumenten, maar het is vooral zijn karakteristieke gitaarspel – wat hier en daar zelfs iets weg heeft van Loren MazzaCane Connors – wat dit album een mijlpaal in zijn genre maakt.

Een absolute aanrader voor liefhebbers van alles tussen Sunn 0))) en de hiervoor genoemde Loren MazzaCane Connors in.

5*

Ik ga hier dus eens werk van maken. Later meer......

Wat een heerlijk album. Helemaal mijn ding.