The Dave Clark Five - Everybody Knows (1967)

Met "Everybody Knows" scoorde de DC5 na meer dan twee jaar nog eens een grote hit in thuisland Engeland. De tweede plaats werd er behaald. In de VS was het hun voorlaatste single en een klein hitje. Het nummer zelf doet maar erg ouderwets aan, het doet me denken aan Engelbert Humperdinck ofzo (net zoals het laatste nummer). Toch waren ze de beat van voorheen nog niet verleert. "Inside and Out" lijkt zowaar zelfs een psychedelisch gitaartje te hebben, "You Must Have Been a Beautiful Baby" en "Concentration Baby" zijn ook goede songs. Een van de betere DC5 platen.

Net als bij Herman's Hermits begon het in Engeland beter te lopen toen het succes in de VS afnam. Het kantelpunt lag bij Herman's Hermits eind 1966 met de doorbraak van The Monkees. De DC5 kwam er in de eerste helft van 1967 achter dat ze op het vliegtuig naar huis konden.
Dankzij hits als The Red Balloon, Here Comes Summer en een paar rock 'n roll medley's op single wist de formatie het te rekken tot voorjaar 1970. Toen was de koek ook echt op want alles wat Dave Clark na 1970 uitbracht onder de vlag Dave Clark and Friends flopte genadeloos.
Inderdaad is Everybody Knows een van de betere albums maar dat wil al heel gauw. Er werden tussen het touren door per jaar soms wel 4 tot 5 albums opgenomen, en daarnaast ook singles en b-kantjes.
Dit is typisch een groep waarvan een goede verzamelaar voldoet. De reguliere albums zijn schandelijk kort en zitten overvol met zgn. fillers.

In de platenverzameling van de gemiddelde sixtiesliefhebber misstaat een compilatie met de hits van The Dave Clark Five niet, want die hits waren -toegegeven- over het algemeen ook gelijk hun beste nummers. Toch staan er, verscholen op albums en op b-kantjes allerlei heel goede nummers, en het is dan ook jammer dat er nooit een album is verschenen waarop die nummers zijn gecompileerd. Soms hoor ik wel eens zo'n nummer op internetradio-zenders of op YouTube.

Op dit album, dat waarschijnlijk tot hun beste behoort (ik zeg dat met enige reserve, omdat ik er niet al te veel integraal heb kunnen beluisteren) staan óók een paar aardige non-hits, zoals de beat-ballad Bernerdette en het pakkende I'll Do the Best I Can, maar eigenlijk vind ik de hele plaat wel de moeite waard, behalve dan het opgepompte Blueberry Hill.

Leukste nummers vind ik verder het energieke You Got What It Takes, het grappige Tabatha Twitchit en Everybody Knows dat nu eens niet door Mike Smith, maar door Lenny Davidson (de gitarist van de groep) werd gezongen. Alles bij elkaar is dit toch wel een aardig album, en ik prijs me gelukkig dat ik het als niet-officiële uitgave in bezit heb op cd (samen met "If Somebody Loves You") op het label Rock-In-Beat-Records.