Gaji - 9PM at GFM (2003)

9PM at GFM is een plaat zoals ik die graag mag horen. Als ik íets waardeer in een artiest is het wel een scherpe rand - doe mij maar groezelig en gruizig, rauw en zonder opsmuk. Gaji, een (naar ik meen inmiddels ontbonden) Japans viertal met twee dames en twee heren in de gelederen, bewijst met dit schijfje dat kunstje (vergeef mijn woordkeuze, dit heeft niks met kunstjes van doen) volledig onder de knie te hebben. De band trok ooit mijn aandacht met een geweldige track (Trippin' Under a Changin' Sphere) op een Japanse avant-garde verzamelaar, die met kop en schouders boven de rest uitstak. Uiteindelijk op basis van die track dus het album aangeschaft (zonder Trippin' helaas, dacht ik, maar het nummer heet hier - in een iets andere versie - Ten to Ten Past Ten), en dat was bepaald geen miskoop, getuige de 5* die deze plaat inmiddels binnen heeft te halen.

Waar Gaji genrematig precies past, ik heb geen idee. Ik las ergens no wave, men stond op een avant-garde verzamelaartje en ergens klinkt het ook wel wat math-rock-achtig. Rock in ieder geval, in de heftigste en meest psychedelische zin van het woord - de heren en dames herdefiniëren het begrip hier namelijk even. Rock zoals het hoort: met smoelwerk! De plaat klinkt welhaast alsof alles met één microfoon en in één sessie is opgenomen (en wie weet): de drummer ratelt en ramt strak en bevlogen door de tracks, het geluid van zijn kit echoënd en vibrerend; de bassist plukt aan zijn snaren alsof hij de dingen uit zijn instrument probeert te trekken, resultaat: een ritmesectie die even hevig als geïnspireerd klinkt. Het gitaarwerk laat verder niets te wensen over en laat zich meten met het baswerk alhier; voeg daaraan toe nog de maniakele uithalen van de frontdame en het mag duidelijk zijn. Drie kwartier razen zoals razen gedaan dient te worden.

Met regelmaat belanden de nummers in orgasmische uitbarstingen waarin de instrumenten nog net even heftiger beroerd worden - de meters springen in het rood en uit de geluidsbrij kun je nog net de meest hemelse melodieën opdiepen. Wat ik zeg dus: heerlijk. Zo hoort rock te klinken. Vuig en ruig, doch fris, doch loeihard. Briljant! 5*

Over deze plaat had ik al eens een stuk geschreven (zie direct hierboven, dat stuk met 0 reacties over die plaat met 0 stemmen bezijden de mijne), maar gezien het feit dat ik 'm vanmiddag met zachte hand m'n top 10 uit heb gewerkt ten faveure van Utada Hikaru's Ultra Blue en me daar toch een beetje slecht over voel, eventjes op herhaling.

Een avondje staat 'ie alweer op repeat, en terecht. Wat ik zo geniaal vind aan Gaji zal voor velen niet te begrijpen zijn, want de dames en heren maken gruwelijk galmende tegendraadse demo-geluid-gruisrock met een dame achter de microfoon (zo een waarvan je hoopt dat ze Yuki heet) die een impressie van rockvocalen doet zoals elke Yuki dat zóu doen. Wat zeurderig, lang aanhouden die klinkers, schreeuwerig zonder te krijsen, recalcitrant, punk van een dame die schijt heeft aan punk en daarin zo punk is als elke punker maar punk zou wíllen zijn.

Gaji klinkt zo verdomde met-ballen, klóten, zonder opsmuk, zo fijn écht. 9PM at GFM werd in één lange take opgenomen. Zodoende horen we tussen de songs door (maar wel degelijk als onderdeel van de songs) hier en daar een minuutje nagalmen, zachte tikjes op gitaar, een rateltje op de rand van de toms - het geluid van de band die bijkomt, oplaadt voor de volgende geluidserupties. Het draagt alleen maar bij aan die echtheid, geeft de plaat alleen nog méér kloten. Precies zo'n plaat waarvan ik hoopte dat 'ie bestond, en dat doet 'ie, en niet te zuinig ook.

Die pure kracht die Gaji uitstraalt, die ze klinken, ik wou dat ik 'm zo de recensie in kon schrijven, maar ik wéét gewoon dat 't niet gaat. Om die kracht op plaat te krijgen is al een pure overwinning, een niet-te-evenaren tour de force; om 'm dan nog maar even naar een stuk tekst te vertalen is welhaast niet te doen. Waarvan akte. Maar dat u het weet.

Inmiddels nieuwsgierig geworden, maar typisch weer een Sven plaat, dus moeilijk te vinden c.q. te pindakazen

Nou ja, zo moeilijk ook weer niet, bij het label te bestellen!!

Haha, in fysieke vorm inderdaad niet zo lastig (niet wijd gedistribueerd, maar wel in het assortiment bij Inoxia zelf), maar in pindakaasvorm nog nooit tegengekomen!

Meteen maar weer eens draaien trouwens!

En inmiddels in mijn bezit.Hoera.
Eerste wat opvalt is natuurlijk de produktie, live opgenomen, zonder publiek wel te verstaan.
En zoals Sven al aangaf een ritmesectie waar je niet om heen kunt.......
wordt vervolgd.

Een goede plaat hoor, maar ook wel vreemd alsof Gaji voor een lege zaal staat te spelen, of wat natuurlijk ook kan, speciaal voor jou een prive concert geeft en aangezien ik niet zo concerterig ben komt dat wel goed uit.
Echter zo geniaal zoals Sven hierboven beschrijft dat hoor ik er toch niet helemaal in.Maar zoals gezegd een goede plaat.

Vijf dagen later en vindt deze plaat nu al beter, het zijn de kleine subtiele wendingen die het net dat extra geven.
Overigens ze heet bijna Yuki, Sven, scheelt maar één letter.