Cousteau - Cousteau (2000)

Mooi melancholiek album, vond de opvolger net nog ietsje mooier, alhoewel er niet veel verschil in zit.

Er zit inderdaad weinig verschil in. Deze vind ik iets beter, omdat er iets meer dynamiek in zit.

vooral the nummer "the last good day of the year" met het steeds terugkerende thema op de sax is geweldig.

Volgens mij is dat toch een trompet, mooi nummer idd

klopt, is inderdaad een trompet.
vind "How will I know" trouwens nog mooier.
4 stemmen van mij.

Het is even wennen aan de stem van zanger Liam McKahey, maar dan heb je ook wat. Een prachtige melancholische plaat, die precies op het juiste moment soms iets onverwachts doet. Veel ontroerende momenten, denk bijvoorbeeld eens aan het begin van Mesmer, de somberheid van Jump in the River, het pianootje van Ruinous Blue, of de emotionele afsluiter Of This Goodbye. De trompet op dat nummer is net zo loom als in dEUS' Nine Threads. Heerlijk.

Deze plaat doet me ook meer dan de opvolger Sirena, hier weet de band precies een juiste balans te vinden. De nieuwe plaat, Nova Scotia, komt trouwens 18 april uit.

4 sterren.

Ik luister het nu voor het eerst en ik moet zeggen dat het wel lekker klinkt het is alleen wel heel erg zoet.

Werd getipt door iemand in de comments bij The Divine Comedy op YT, [Some one] die vond deze band op T D C lijken. En en klinkt ook wel goed. The last day of the year, etc.

Ik ben de CD verzameling wat aan het doorspitten en kwam daar dit album ook weer tegen. Een plezierige verrassing om dit weer te horen, ik kan het nu ook beter plaatsen dan destijds. Sfeervol album in de stijl van Michael Head / Shack. Ook een beetje Raskolnikov door de licht jazzy toets. Deze blijft voorlopig weer even naast de speler liggen.