Misschien wel het meest poppy en haast mainstream album van gitaarheld/rocker Adam Bomb, met een blazersectie, stringarrangementen en al...
Een album met een hele geschiedenis... in '90 had Bomb een redelijk budget. Het plan was een drietal songs te gaan opnemen in een studio in New York met Jack Douglas, de man die ook al platen van Aerosmith, Cheap Trick, John Lennon en Alice Cooper produceerde. De 3 songs werden er 12, waarvan enkele al "deftig opgenomen" ... het voorziene budget van 5000 $ werd een studiorekening van 100.000 $....
Producer Douglas zat toen met zware drankproblemen, ADAM BOM was op tour in Europa en toen ie weer terugkwam bleek Douglas in een Rehab-kliniek te zitten, de studio bankroet en de tapes voor "New york Times" gestolen...
Jaren later zou Bomb gebeld worden door een dame die beweerde de tapes te hebben. Ze vroeg er 5000$ voor. Bomb slaagde erin het bedrag op te hoesten, kon enkele muzikanten van de originele sessies weer optrommelen en de nog niet volledig afgewerkte songs (een zestal nog) werden verder opgenomen en het geheel werd gemixt. Ja, door Jack Douglas ondertussen terug onder de mensen en van zijn alcoholverslaving verlost....
Dat was 1997...
De plannen waren: een release van het album, dan een tour. Maar de dag dat Bomb en Douglas het album zouden gaan masteren bij Bob Ludwig (Masterdisk) kwam er het telefoontje dat drummer Bobby Chouniard overleden was. Het was meteen ook een reden om het album opnieuw "in de ijskast" te leggen.. en nog niet te masteren en releasen...
In 2001 werd het album dan uiteindelijk toch gereleased, eerst op Adam Bomb's "Get Animal"-label en vervolgens bij Mausoleum Records...
De 12 songs klinken anno 2007 nog redelijk goed, en het is best een goed album. Maar ik verkies toch het minder gepolijste en rauwere werk van Adam Bomb. Sommige van de rustige songs op het album, zoals "New York Child" en "Cheyenne" zijn me nets iets te cheesy... en er staat ook een teveel aan ballads ("New York Child', "Cheyenne", "Saluda a Lola" zijn wat dat betreft ook meteen de zwakste schakels van de plaat) , op het album...
Gedateerd klinkt het geenszins.. alleen het had wat mij betreft dus wat meer mogen rocken
Natuurlijk: voor de echte rauwe Adam Bomb-rock-sound moet je bij zijn live-shows zijn .... al komen "Anxiety" en de Stones-cover "It's Only Rock 'n Roll" aardig in de buurt.. had graag meer van zulke rockers op het album gezien dus...
Al bij al verdient het album toch wel een 3,5
Eigenlijk kan zelfs een top track als "Anxiety" er in zijn eentje al voor de 3 punten zorgen
