Delerium - Karma (1997)

Dit album heb ik momenteel te leen uit de Centrale Discotheek te Rotterdam. De Canadeese groep Delerium kende ik in het geheel niet totdat iemand mij de tip gaf hier eens naar te luisteren. Verrassend goed album. Is in de verste verte enigszins vergelijkbaar met Enigma alleen dan toch wel een stuk beter! Ik heb ook de bijbehorende bonusdisk met 6 "gemixte" nummers. Een aanrader voor iedereen die van elektronische muziek houdt .

Het doorbraak album van Delerium in Nederland, met de originele versie (en veel mooiere) van "Silence" erop. Sfeervol, mystiek en een prachtige produktie van Rhys Fulber en Bill Leeb. Op de 2de CD allerlei goede remixes.

Ik vind vooral de instrumentale tracks op dit album wel goed. Ze ademen een bepaalde mistroostigheid uit, ondanks dat een track zoals Remembrance behoorlijk up-tempo klinkt. Ze doen me denken aan de tijd dat Delerium nog donkere electronische klanken maakte. Dit album is samen met Semantic Spaces nog net de moeite waard voor mij. De vocalen overheersen niet zo op deze albums. Ik ben namelijk van mening dat Delerium instrumentaal veel sterker is, dan als ze een besluiten een blik met zangeressen open te trekken. Vanaf Poem begon ik mijn interesse helaas te verliezen, omdat ik me toen realiseerde dat de oude glorie van weleer nooit meer terug zou keren.
Ondanks de muzikale koerswijziging geef ik dit album toch nog een 3, vanwege de instrumentale nummers. Toppers zijn Forgotten Worlds, Remembrance en Window to your Soul.

Prachtig album deze, hij spreekt ook zeer tot de verbeelding moet ik zeggen. Ik ben een Hardcoreliefhebber...maar voor dit soort muziek heb ik erg een zwak punt. Weet nog als ik met de hond ging wandelen in het bos, alles er ineens fantasie-achtig en Mystiek overkwam..dit was een hele ervaring moet ik zeggen. Ook de rust van deze cd is geniaal...meestal heb ik het gevoel alsof ik stik als het stil is of als er rustige muziek opstaat die ik niet kan waarderen dan ben ik me echt aan het opvreten van binnen.
Maar deze cd luide ook muziek in mijn leven die mijn horizon goed verbreid heeft. Ben nu dus ook weg van: Era, Enigma, Mike Oldfield, Medwyn Goodall & Lesiëm.

De beste tracks op deze vind ik Euphoria (firefly) & Til the end of time.
Die platen zijn zo prachtig, dat ik bij Euphoria echt rillingen over mijn hele lijf krijg. Brr..als ik aan dat nummer denk krijg ik het weer warm en koud
Til The end of time brengt mij ook in sferen die zo uit de LOTR kunnen komen.

Door de femalevocals, heb ik ook een andere verbreiding in mijn muziek gecreërd..door dames als Sarah Brightman, Enya, Celtic Woman en Loreena mc kennit. Had mijn moeder in mijn jeugd toch gelijk..als je ouder wordt, begin je wat soepel in je keuzes te worden

Interessant stuk op youtube over de track Lamentation:

"The opening instrument is called a doudouk (or 'duduk', an Armenian double-reeded wind instrument similar to an oboe) and this song is a remake of Peter Gabirel's "The Feeling Begins", the intense opening track on his album "Passion," the music for Martin Scorsese's film "The Last Temptation of Christ." It wasn't in the movie Gladiator, but a doudouk was used in the music for that movie. It's a very unique sounding instrument, my personal favorite."

Dezelfde tune ontdekte ik later ook in de score van de prachtige Russiche film The Return (muziek: Andrej Dergatchev.)

Prachtig album. Melancholiek, maar ook melodisch. Sensueel, maar ook sacraal. Tegenstellingen die elkaar steeds in evenwichtig houden.