John Martyn - London Conversation (1967)

Wat is deze plaat van John Martyn goed! Vind de verandering van folk naar iets meer experimenteel/jazzy heel intressant in zijn carriere. Dit is z'n eerste album, heel erg folk dus nog. Zeer goede gitarist ook deze man.

Ik heb deze prachtartiest pas dit jaar ontdekt. Puur omdat men mij op het bestaan van de zanger Martyn had gewezen.
Om heel eerlijk te zijn, ik had er voordien nog nooit van gehoord, laat staan er een song van gehoord.
ik vind Martyn een ware openbaring. Ik heb ondertussen 7 albums, op zeer korte tijd (een maandje of 3) in huis gehaald, en ik ben een ware fan geworden, zij het dus van een overleden artiest;

Ik heb onlangs de opvolger van deze, "The Tumbler" gekocht en die klinkt ook al vrij folky met jazzy arrangementen, en ook wat experimenteler.

Dit debuut staat nog op mijn verlanglijstje, zoals ook Stormbringer en Sunday's Child.

Zodra ik de ontbrekende schakels in het formdibale oeuvre van Martyn heb, kom ik er inderdaad op terug.
Martyn's wapen is zijn stem, maar ook zijn fraai gitaarspel, vaak op acoustische gitaar is van zeer hoog niveau.

Zo te zien kennen maar 4 mensen op deze site dit album, maar dat mag geen graadmeter zijn voor de kwaliteit van de plaat...

Ik ben een beetje op een rare manier door Martyn's muziek aan het struinen. Ben een paar jaar geleden begonnen met One World en van daar uit de albums er voor en er na aan het oppikken. Zit aan de ene kant nu in de jaren 90 (heb de 80s nog even gelaten voor wat het is met uitzondering van Grace And Danger) en heb sinds vandaag The Apprentice en Cooltide in huis. Verrassend sterke albums hoewel als je hem dan vergelijkt met dit debuut dan vraag je je af of het wel dezelfde man is.

Nou doe je dat toch al want op dit album zingt John Martyn nog verschrikkelijk beschaafd en helemaal niet in die typische stijl die hij later zou gaan ontwikkelen waarbij hij de woorden als het ware aan elkaar lispelt (zingen als een saxofoon klinkt heb ik het ooit horen omschrijven).

Dit is een mooi aangenaam folk album dat heel af en toe hints geeft van het moois dat later nog zou volgen. Essentieel? Ja, voor de Martyn fans maar als beginpunt zou ik echt gaan voor of Solid Air of One World.

Folky Martyn, inderdaad. Redelijk beïnvloed door de traditionele folkkant, dat hij naar mate zijn albums vorderden toch wel een beetje heeft losgelaten. Aan de ene kant jammer, maar dit traditionele had ik aan de andere kant ook weer niet terug te hoeven horen in bijvoorbeeld 'Small Hours', toch?

't Is een erg sympathiek plaatje, maar ik ben blij dat hij zichzelf wel verder heeft ontwikkeld. Een prima debuut, en daarmee een springplank voor de rest van zijn carrière. Ook een grappige Dylan-cover trouwens, hoewel het origineel wel beter is.

Gek overigens dat het debuut van deze man zo weinig stemmers trekt..

Briljant album, met cocaine als mijn absolute favoriet. Vroeger deze plaat regelmatig gedraaid. Nu weer herontdekt en ik moet zeggen ik vind hem sterker als destijds. Wellicht omdat ik weer een paar jaartjes ouder ben? Ik moet zeggen dat ik dit een van de sterkere debuutalbums vind.

4*

Debuutplaat van John Martyn, toen nog een simpele folkzanger, te vergelijken met Nick Drake. Bob Dylan was één van z'n grote voorbeelden, daarom ook een Dylan-cover ter afsluiting. Ook ik vind het origineel beter (ben dan ook een Dylan-fan voor iets), maar de versie van Martyn heeft toch ook iets..

Een traditionele folkplaat. Overduidelijk uit de jaren 60, getuige het aangename Indiaase experiment dat is ingeklemd tussen de melancholieke regentonen, die neerdalen op Britse ondergrond. Heel mooie en kleine muziek. Doet eigenlijk niet onder voor de meer elektronisch geladen muziek die Martyn later zou maken. Ruime 4*

De remastered versie heeft een bonusnummer; het bekende Iersche folksong She moved through the fair, mooie toevoeging.