Zeno - Runway to the Gods (2006)
mijn stem
4 stemmen
Duitsland
Rock / Metal
Label: MTM
-
Fanfares of Love (5:23)
-
Climb the Sky (4:46)
-
Land of Illusion (4:45)
-
Shade of Blue (5:08)
-
Runway to the Gods (6:04)
-
Sogno Di Angelo (2:34)
-
Refugees (Longing for Paradise) (6:01)
-
I Feel - I Live (5:04)
-
Purify (Pilgrims of Rememberance) (5:26)
-
Do You Feel the Time (4:35)
-
Sunset Birds Flying Home (4:05)
0
geplaatst: 4 december 2006, 21:36 uur
Zeno is teurg en hoe!
Het openingsnummer “Fanfares of Love” is een best hard en snel nummer met vele mooie solo’s en prachtige toetsen. Op een bepaalde manier is het een “Zenology” achtig nummer en zodoende doet het me ook denken aan Fair Warning, de band die oorspronkelijk voortkwam uit Zeno.
Na zo'n openingsnummer met zoveel energie is het tijd voor een iets relaxtere track. En in de vorm van “Climb the Sky” is die er. Het nummer heeft best eigenaardige zanglijnen, maar ik vind het erg goed! De huidige zanger Michael Bormann (van o.a. ook Jaded Heart) klinkt hierop een beetje als Andy Deris op momenten, maar begrijp me niet verkeerd, “Climb the Sky” klinkt helemaal niet als Helloween. Het is een geweldige song en naar mijn mening origineel, want ik ken geen ander Zeno nummer dat er op lijkt.
En dat gaat ook op voor “Land of Illusion”. Wat een geweldig intro heeft het! De majestueuze synthesizers naar het einde van het nummer toe zijn super, ik hou er wel van.
“Shades of Blue” is een traditioneler Zeno nummer. Maar doordat Bormann het zingt klinkt het fris en nieuw. Een nieuw album met de originele zanger Michael Flexig zou zeker ook groots geweest zijn, maar met Bormann nu heeft Zeno een nieuwe impuls gekregen.
Met nog een mooie intro begint het titelnummer, dat een hele mooie track is. Daarna volgt het eerste Uli Jon Roth achtige instrumentaaltje “Sogno di Angelo”, subtiel aan het begin en hemels bombastisch naar het einde toe.
A-ha! Oosterse melodieën op “Refugees (Longing for Paradise)”! Een atmosferisch nummer met slaggitaarwerk a la “Circles of Dawn”. De hammondorgel geluiden naar het einde toe geven het nummer een retro achtige touch mee, maar door de heldere en multigelaagde productie is mij één ding duidelijk; dit is Zeno in het jaar 2006!
Wow, “I Feel – I live” begint als een hard Joe Lynn Turner solonummer. Hoewel ik het goed vind, moet ik bekennen dat ik een nummer als dit niet helemaal vind passen op het album.
“Purify (Longing for Paradise)" is van dezelfde klasse als de andere goede stukken op dit album. In het bijzonder vind ik de swingende gitaarmelodieën erg tof.
Op "Do You Feel the Time" zingt Zeno Roth zelf ook! Als ik dat zo hoor vraag ik me af waarom hij dat nooit eerder gedaan heeft in Zeno.
De tweede instrumental "Sunset Bird Flying Home (Celestial Touchdown)" eindigt het album. Ik had het laatst met iemand over Steve Vai en na een tijdje zei ik dat ik een grotere fan ben van het gitaarwerk van Zeno Roth en vertelde hem te luisteren naar "Sunset Bird Flying Home”. Ik weet nog niet of hij dat gedaan heeft, maar als hij dat wel deed zal ie toe moeten geven dat het van hetzelfde niveau is als Vai, of zelfs beter!
Het openingsnummer “Fanfares of Love” is een best hard en snel nummer met vele mooie solo’s en prachtige toetsen. Op een bepaalde manier is het een “Zenology” achtig nummer en zodoende doet het me ook denken aan Fair Warning, de band die oorspronkelijk voortkwam uit Zeno.
Na zo'n openingsnummer met zoveel energie is het tijd voor een iets relaxtere track. En in de vorm van “Climb the Sky” is die er. Het nummer heeft best eigenaardige zanglijnen, maar ik vind het erg goed! De huidige zanger Michael Bormann (van o.a. ook Jaded Heart) klinkt hierop een beetje als Andy Deris op momenten, maar begrijp me niet verkeerd, “Climb the Sky” klinkt helemaal niet als Helloween. Het is een geweldige song en naar mijn mening origineel, want ik ken geen ander Zeno nummer dat er op lijkt.
En dat gaat ook op voor “Land of Illusion”. Wat een geweldig intro heeft het! De majestueuze synthesizers naar het einde van het nummer toe zijn super, ik hou er wel van.
“Shades of Blue” is een traditioneler Zeno nummer. Maar doordat Bormann het zingt klinkt het fris en nieuw. Een nieuw album met de originele zanger Michael Flexig zou zeker ook groots geweest zijn, maar met Bormann nu heeft Zeno een nieuwe impuls gekregen.
Met nog een mooie intro begint het titelnummer, dat een hele mooie track is. Daarna volgt het eerste Uli Jon Roth achtige instrumentaaltje “Sogno di Angelo”, subtiel aan het begin en hemels bombastisch naar het einde toe.
A-ha! Oosterse melodieën op “Refugees (Longing for Paradise)”! Een atmosferisch nummer met slaggitaarwerk a la “Circles of Dawn”. De hammondorgel geluiden naar het einde toe geven het nummer een retro achtige touch mee, maar door de heldere en multigelaagde productie is mij één ding duidelijk; dit is Zeno in het jaar 2006!
Wow, “I Feel – I live” begint als een hard Joe Lynn Turner solonummer. Hoewel ik het goed vind, moet ik bekennen dat ik een nummer als dit niet helemaal vind passen op het album.
“Purify (Longing for Paradise)" is van dezelfde klasse als de andere goede stukken op dit album. In het bijzonder vind ik de swingende gitaarmelodieën erg tof.
Op "Do You Feel the Time" zingt Zeno Roth zelf ook! Als ik dat zo hoor vraag ik me af waarom hij dat nooit eerder gedaan heeft in Zeno.
De tweede instrumental "Sunset Bird Flying Home (Celestial Touchdown)" eindigt het album. Ik had het laatst met iemand over Steve Vai en na een tijdje zei ik dat ik een grotere fan ben van het gitaarwerk van Zeno Roth en vertelde hem te luisteren naar "Sunset Bird Flying Home”. Ik weet nog niet of hij dat gedaan heeft, maar als hij dat wel deed zal ie toe moeten geven dat het van hetzelfde niveau is als Vai, of zelfs beter!
* denotes required fields.
* denotes required fields.