Primordial - Imrama (1995)

Cacophonous is een label waar door menig artiest niet vrolijk op teruggeken wordt. Voor mij als toeschouwer ligt dat echter anders. Het label had in haar stal een aantal leuke bandjes dat later zou uitgroeien tot grootheden binnen de metalscene. Medio jaren 90 was black metal in ontwikkeling. Steeds meer bands experimenteerden met andere invloeden in het ruwe metalgeluid. Via vroege doch opzienbarende releases van Cradle Of Filth en Dimmu Borgir ging ik eens kijken wat Cacophonous nog meer deed. Zo stuitte ik nog op Bal-Sagoth en Primordial.

Het artwork alleen al is erg typerend voor het intrigerende karakter van deze Ierse band. Een kring van rechtopstaande stenen als neolithisch heiligdom met in het midden een druïde wiens astrale lichaam zich aan het losmaken is van het sterfelijke lichaam. De vroege geschiedenis en mystiek van de Kelten gevangen in het artwork en een rudimentaire mix van black, folk en doom.

In vergelijking tot de releases vanaf het doorbraakalbum Spirit The Earth Aflame moet gezegd dat Imrama niet echt een album is waaraan alles klopt. Primordial weet heel goed de kenmerkende sfeer, die ook op de latere albums rondwaart te vangen. Alleen mist nog het één en ander aan de composities zelf. De samenhang tussen de passages bijvoorbeeld. The Darkest Flame start met een, overigens prachtig gezongen gebed en tuimelt daarna vrij plotseling in een dosis barbaars geweld waardoor de plechtige inleiding volledig in het luchtledige komt te hangen.

Alan Averill (toen nog bekend onder pseudoniem Naihmass Nemtheanga) eist op Imrama nog niet echt de hoofdrol op. Natuurlijk is zijn ongebreidelde bezieling wel aanwezig. Maar de dan nog onvaste zanglijnen klinken nog wat te bedeesd om goed tegenwicht te bieden aan de venijnige serpentenrochels. Niettemin dragen de partijen bij aan de aparte sfeer van het album en Primordial in het algemeen.

Imrama is een album dat liefhebbers van Primordial best eens kunnen proberen. De ruwe opzet heeft ondanks zijn manco's zeker zijn charmes. Primordial is altijd al de ultieme muzikale begeleiding geweest voor een wandeling langs de veenlijken in het Drents Museum. Dat gevoel is op Imrama niet anders. Laat je meevoeren naar lang vervlogen tijden en vergeet de tekortkomingen als het gaat om nummers schrijven. Dan is Imrama beslist de moeite waard.

Sommige bands debuteren met een waanzinnige klassieker, anderen beginnen wat minder overtuigend maar niet met minder potentie. Primordial is zo’n band waarbij het debuut zeker niet geweldig is, maar waar de potentie er duidelijk in zit. Zelf ben ik een aantal jaren terug begonnen met het latere werk van de band en dan is dit album deels toch wel andere koek. De doom-invloeden uit het latere werk zijn hier nog volledig afwezig en het is black metal wat de klok slaat. Toch zijn hier en daar de al de bouwstenen te horen waar Primordial hun eigen geluid op zal gaan bouwen.

De productie is voor een debuut uit dit genre alleraardigst te noemen met verrassend veel bas, maar geweldig is het natuurlijk niet. Zo klinkt bijvoorbeeld de kartonnen percussie aan het begin van Beneath A Bronze Sky nergens naar. In dit nummer komen ook duidelijk in de het hele album aanwezige folk-invloeden duidelijk naar voren. Het gebeurd hier nog wel op de traditionele manier met de fluit vol de mix en hier en daar zelfs een keyboardje.

Waar de zang op latere albums juist een van de sterke punten is van het geluid van de band, valt dat op het debuut toch wat tegen. Zanger Averill moet het hier nog vooral hebben van zijn black metal screams, welke degelijk maar niet per se bovengemiddeld zijn. Zijn cleane zang is daarnaast nog onderontwikkeld en onvast. Het mist ook een bepaalde charme welke bijvoorbeeld wel te vinden is bij de oude Anathema, waar Vincent Cavanagh mij gedurende z’n overgangfase naar cleane zang een stuk beter beviel. Wat Averill ook nog niet mee helpt, is dat de cleane zanglijnen nou ook niet je van het zijn. Vooral bij The Darkest Flame loopt de zang voor geen meter. Ook compositioneel laat de band hier en daar nog wel wat steken vallen; ideeën genoeg, maar het wordt nog niet allemaal op een gedegen manier aan elkaar geregen.

Desondanks is het geen vervelend album om naar te luisteren . Het Ierse viertal laat al zien dat ze met hun muziek een geweldige sfeer kunnen neerzetten. Ook is het album ondanks de hier en daar wat zwakkere nummers een mooi samenhangend geheel. Af en toe vallen alle puzzelstukjes ook nog eens op hun plaats en nummers als Fuil Arsa en zeker To The Ends Of Earth laten horen waar de band toe in staat is. Helaas is dit nog niet genoeg om er een erg mooie score voor neer te zetten.

Op naar de volgende chronologische luisterbeurt en tijd om van powermetal eens te trekken naar iets stevigers. Primordial is een band die me altijd dierbaar is geweest, al is het in dit geval vooral de post-Spirit The Earth Aflame periode. Imrama en Journey's End zijn onlangs in mijn bezit gekomen, waardoor het ook hier leuk is om eens even te beluisteren wat voor groei een dergelijke band heeft doorstaan.

Imrama is een brok energieke chaos met een kutproductie, een drummer die alle kanten opgaat en een jonge Alan Avril die absoluut nog niet de wereldzanger is die ik hem nu noem. Halverwege het album begint het echter wel de goeie kant op te gaan en beginnen er in ieder geval duidelijke structuren in de songs naar boven te komen. Dit is ook het punt (vooral bij Let The Sun Set On Life Forever en To The Ends Of The Earth) waarop ik de potentie van de band eindelijk hoor en het idee heb dat het nog wel goed gaat komen. De gammele black metal die echter op de eerste helft gespeeld wordt, kan mijn hart niet sneller doen slaan. Gelukkig gaat het allemaal nog zoveel beter worden.

En de marathon brengt ons deze week bij Primordial. Een band waar ik al lange tijd aardig wat sympathie voor heb, maar tot begin dit jaar nooit een album van heb gekocht. Imrama had ik nog nooit eerder gehoord. Primordial maakt pas echt indruk sinds The Gathering Wilderness. Toch is het een best grappige plaat om te horen. Er zit namelijk een vreemde stijgende lijn in. Het begint met iets wat lijkt voor stofzuigerblack. De productie is rampzalig en het is erg identiteitsloos.

The Darkest Flame klinkt net wat beter. De epische inslag die vrij typerend is voor Primordial laat al van zich horen. Nog altijd niet voldoende, maar je hoort waar de band vandaan komt. Zo wordt dit album steeds wat beter. de laatste songs zijn zo best genietbaar, waardoor Imrama er een behoorlijke drie sterren uit sleept. Op bepaalde momenten krijg je een omslag voor de kiezen die nogal vreemd overkomt. Het houdt het daardoor nog wel spannend zeg maar. Het folkdeuntje Beneath A Bronze Sky klinkt erg leuk, maar door de onvoorspelbaarheid komt het vrij kneuterig over. Als je dan toch dit album wilt hebben, zorg er dan voor dat je die met de twee bonustracks hebt. Die steken met kop en schouders boven de rest uit