John Martyn - Grace & Danger (1980)

Een droevig album dat erg gemeend en oprecht overkomt. Hij gaat qua sound een beetje de foute kant op, vind ik. Het klinkt vaak wat gedateerd en het is ook wel duidelijk te horen dat de jaren '80 eraan kwamen. Echter, het geraamte van de liedjes blijft altijd overeind. In essentie is dit album prachtig. En die reggea cover (Johnny Too Bad) is ook geweldig

Ik vind dit album qua sound juist geweldig. Sweet Little Mystery is voor mij het ideale nummer om 's morgen rustig mee wakker te worden. De bemoeienis van Phil Collins deed John Martyn éénmalig goed, daarna werd het allemaal een beetje over the top.

I agree: Sweet Little Mystery

Bovengemiddeld album 4.0

Prachtige -maar inderdaad tamelijk droevige- echtscheidingsplaat.
Vooral in de deluxe uitvoering met live tracks een aanrader. Als is CD 2 daarvan een stuk minder. En ik mis de hartverscheurende versie van Hurt in your heart, te horen op de BBC Invision video. Deze is al lang niet meer te krijgen. Op de BBC DVD staan wel de meeste tracks, maar helaaas ontbreekt hier ook dit nummer.
Wat betreft de sound: gelukkig horen we hier veel electrische piano en niet die synthesizers die platen er na nogal eens gedateerd maken.

En of dit een echtscheidingsplaat is en dan ook nog wel tweeledig want de producer annex drummer op dit album ging tegelijkertijd door hetzelfde proces: Phil Collins.
John Martyn en Phil Collins hebben rond deze tijd zelfs een tijdje in 1 huis gewoond. En terwijl Martyn en Collins deze plaat aan het opnemen waren was Collins daarnaast het materiaal voor zijn solo-debuut aan het schrijven.

Ok dan, leuk om te weten.

Dat klopt Chris. In de BBC documentaire Johnny too bad vertellen beide heren dat ze om de beurt hun ex-en belden. Het heeft beiden in elk geval genoeg inspiratie opgeleverd. Voor Phil Collins een van zijn betere platen. Daarna werd het bij hem allemaal zoooo glad..
Phil slaagde commercieel in zijn solo-carriere maar zijn lotgenoot van toen vertelde later dat hij wellicht meer heeft verdient van de royalties van Eric Clapton's versie van zijn May you never dan aan zijn hele platenoevre...

Ik heb de DeLuxe versie te leen via het onvolprezen Muziekweb. Vanaf track 5 is het prachtig en soulful. Vergeleken met de albums ervóór vind ik het jammer dat de fraaie vocalen wat zacht zijn gemixt.

Niet de beste, dat blijft Solid Air voor mij nog steeds maar wel één van z'n beste.
Baby Please Come Home en Sweet Little Mystery zijn voor mij absolute topnummers.

fantastisch album over verloren relaties en john 's beste en nu als deluxe versie te koop met tal van goeie bonustracks , aanrader !!!

Michel, Solid Air heb ik nu in Deluxe Edition, misschien deze ook maar eens aanschaffen!

IK lees hier vele verhalen over echtscheidingen en verdriet daarrond. Ik wist niet dat Phil Collins en John Martyn nog even samenhokten.
Nou, op aanraden van beaster1256 deze plaat meegebracht, hij lag voor iets van 5 € te graai, ja, voor de prijs van 2 cappucino's laat ik dit niet liggen.
Nu maar te hopen dat ik hem ook zo goed vind als Solid Air en One World.
Ik kom wel terug met mijn onvolprezen mening. (Die er ook maar één is, uiteraard)

Ik heb nu enkele weken ruimschoots de tijd gehad om mijn ondertussen toch al mooie Martyn collectie te herbeluisteren;

Dit album doet mij dan als geheel toch minder dan Solid Air of One World.

De klank en het meer zweverige, het meer in wat mystiek sfeertje badende van die twee andere topalbums, ligt me toch meer.

Ik vind de klank van deze plaat toch iets vlakker, en de songs pakken me deze keer iets minder.

Desalniettemin uiteraard een mooie plaat, voor mij echt toch ietsje minder.

****

ik vind dit maar een klef plaatje...
geef mij dan maar 'on the cobbles'....

klef plaatje ???

Klef is het nou ook weer niet, maar ik vind 'On the Cobbles' wel beter dan dit. Ook vroegere albums, zoals 'Solid Air' en 'Bless the Weather' vind ik beter dan 'Grace & Danger'. Het is er wel aan te horen dat de jaren '80 eraan zaten te komen, die sound zit er wel aan vastgeplakt. Echt storend is het niet, de nummers zijn nog altijd sterk van opzet, natuurlijk.

Lees veel over de 'kleffe' sound van de 80's die aan het werk van JohnMartyn uit deze periode zou plakken. Ik moet zeggen dat ik het niet storend vind. Met de wetenschap dat Phil Collins dit heeft geproduceerd hoor je idd elementen terug uit het solowerk van Phil dat aanstaande was. Ik ben gevallen voor Solid Air en liep op een 2e hands platenmarkt tegen enkele lp's van John aan. Gok genomen en gelukkig maar... ik vind ze top. Deze Grace and Danger is sfeervol, soms relaxed en blijft boeien. Dat is knap. De stem van John blijft erg bijzonder. Rasartiest.

Wat gladde productie en helaas zonder Thompson op bas. Maar het blijft prachtig!

Na dit filmpje werd ik stiller:
John Martyn - Hurt In Your Heart (2007) - YouTube

Na dit filmpje heb ik een paar uur niets meer gezegd:
John Martyn - Hurt In Your Heart - YouTube

Schitterend album van John Martyn. Een van de mooiste stemmen uit de popmuziek. Hij laat verschillende facetten zien van zijn muzikale pallet (ik vond het Jazzy lookin' on ook altijd geweldig). Alleen de staccato reggae van "Johnny to bad" haalt mij even uit de sfeer. Ik snap het wel, iedere hippe artiest moest/wilde toen wat met reggae doen en Martyn zat met zijn Island-label dicht bij het vuur.

Schitterend album, dat eigenlijk in mijn top-10 zou moeten staan (stompzinnig concept ook: een top-10).
Deze plaat raakt mij diep. Waarom? Geen idee. Luister zelf maar.

Ik heb iets met break up albums.

Op de gok meegenomen. Ik ken Solid Air van de beste man , maar das een mooie plaat waar ik niet altijd zin in heb. Maar dit is een fijn album zeg. Net lang genoeg en veel hartenzeer. Ik mag graag zwelgen in emotionele liedjes. Daarmee kom je hier ruim aan je trekken. Break -up album lees ik hier terug, dat is dan goed gelukt .Mooie sobere begeleiding en een Martyn die zijn leed van zich af schudt. Goede sobere productie zonder tierelantijnen. 4 en halve ster.

wederom een zeer fraai album van John Martyn, waarvan in 2009 een Deluxe Edition verscheen die nogal aan de prijs is.

behalve een geweldige gitarist en begenadigde songwriter was John Martyn ook een zanger met een geweldig stembereik, zoals ook op dit break-up album te horen valt.

7 eigen nummers plus een cover van het aloude "Johnny Too Bad" van de rocksteady/reggae band The Slickers en 1 nummer "Our Love" co-written met Beverley Martyn met wie hij destijds in scheiding lag.

veel ballads met een gouden trio "Sweet Little Mystery", het hartverscheurende "Hurt In Your Heart" en "Baby Please Come Home" die het hart van dit album vormen, samen met de prachtige afsluiter "One Love". nummers die raken aan de intensiteit van het break-up album "Shoot Out the Lights" van dat andere folk-icoon Richard Thompson, dat hij samen met zijn ex vrouw Linda maakte.

zoals AOVV hierboven schrijft is die 80's sound reeds hoorbaar op dit album, maar niet dominant en dus niet storend.

het jazzy "Lookin' On" en de reggae tonen van "Johnny Too Bad" zorgen voor een fijne afwisseling.
haalt voor mij net niet het niveau van zijn toppers uit de 70's, "Bless the Weather", "Solid Air" en "One World".

Album werd geproduceerd door Martin Levan
Recorded at DJM Studios, London, UK

John Martyn: guitars, vocals
Tommy Eyre: keyboards, synthesizers
John Giblin: bass
Phil Collins: drums, back-up vocals
Dave Lawson: additional synthesizers (tracks 1,5,7)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: John Martyn - Grace & Danger (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: John Martyn - Grace & Danger (1980)
De Britse muzikant John Martyn maakte zijn bekendste album aan het begin van de jaren 70, maar ook het in 1980 verschenen breakup album Grace & Danger is een album dat zeker niet mag worden onderschat

Persoonlijke misère levert vaak de mooiste muziek op. Het geldt ook voor de Britse muzikant John Martyn, die aan het eind van de jaren 70 zijn huwelijk zag stranden en alle ellende van de echtscheiding verwerkte op het prachtige Grace & Danger. Samen met een aantal uitstekende muzikanten, onder wie drummer Phil Collins, werd een geweldig klinkend album gemaakt met songs vol melancholie. In muzikaal opzicht klinkt het nog altijd uitstekend en ook in vocaal opzicht presteert John Martyn op Grace & Danger op de toppen van zijn kunnen. Grace & Danger heeft niet dezelfde status als Solid Air uit 1973, maar het album doet er in muzikaal en vocaal opzicht zeker niet voor onder.

De Britse muzikant John Martyn is lang niet zo bekend als een aantal van zijn generatiegenoten, maar moet absoluut worden gerekend tot de grootheden uit de Britse folk en folkrock. John Martyn werd geboren als Iain David McGeach en groeide op in het Schotse Glasgow. Hij zette al in zijn tienerjaren de eerste stappen in de muziek en debuteerde in 1967 op zijn negentiende, nadat hij een platencontract in de wacht had gesleept bij het legendarische Island label van Chris Blackwell.

Het eerste grote album van John Martyn verscheen in 1971 met Bless The Weather, maar de echte klapper kwam twee jaar later. Met Solid Air uit 1973 maakte John Martyn een album dat moet worden geschaard onder de klassiekers binnen de Britse folk. De Britse muzikant zou het niveau van dit album niet vaak meer benaderen, al maakte hij uiteindelijk tot de eerste jaren van het huidige millennium albums. Hierna begon een ongezond leven vol verslavingen zijn tol te eisen, waardoor de Britse muzikant in 2009 overleed op slechts 60-jarige leeftijd.

Solid Air is inderdaad een prachtig album, maar het is niet mijn favoriete album van John Martyn. Dat is immers het in 1980 uitgebrachte Grace & Danger, al duurde het vele jaren voor ik dit door had. In 1980 verzamelde ik alles dat ook maar iets met Genesis had te maken, waardoor ik ook Grace & Danger van John Martyn in huis haalde. Dat deed ik alleen omdat Genesis drummer Phil Collins op het album tekent voor het drumwerk. Met de muziek van John Martyn kon ik in 1980 maar heel weinig, maar zo’n twintig jaar later kwam het album bij mij wel opeens binnen.

Dat John Martyn juist Phil Collins vroeg voor het album heeft alles te maken met het feit dat beiden op dat moment hun huwelijk op de klippen zagen lopen en veel steun bij elkaar vonden. Grace & Danger van John Martyn is net als Face Value van Phil Collins een breakup-album, maar buiten de thematiek en het drumwerk hebben de albums niet zoveel met elkaar te maken.

Phil Collins tekende op Grace & Danger overigens niet alleen voor het drumwerk, maar ook voor de achtergrondzang, terwijl John Giblin het baswerk voor zijn rekening nam en Tommy Eyre de muziek op het album voorzag van de nodige keyboards. John Martyn nam zelf het gitaarwerk en de leadzang voor zijn rekening. De stem van de Britse muzikant klonk aan het einde van zijn carrière een stuk minder, maar op Grace & Danger is de zang echt prachtig. John Martyn beschikt op het album over een mooi, maar ook veelzijdig en zeer herkenbaar stemgeluid.

De combinatie van de hecht spelende band, met een belangrijke rol voor het uitstekende gitaarwerk van John Martyn, en de fraaie zang zorgt er voor dat Grace & Danger, dat door het label van de Britse muzikant een tijd werd tegengehouden omdat het te deprimerend zou zijn, ook 45 jaar na de release nog prachtig klinkt.

Op het album heeft John Martyn de Britse folk deels achter zich gelaten en verruild voor een mix van pop, rock en jazz, die nog niet al teveel werd bepaald door de muzikale koerswijzigingen uit de jaren 80. Ik ontdekte het album pas echt toen ik het al twintig jaar in huis had, maar sindsdien koester ik het wat mij betreft beste album van de inmiddels helaas wat vergeten Britse muzikant. Erwin Zijleman

Ik ben pas naar John Martyn gaan luisteren toen ik vernam dat Phil Collins zijn medewerking aan dit album verleende. En dat John Giblin ook meedoet is een dikke plus want hij speelde bas op mijn favoriete single aller tijden.

De eerste indruk was niet echt geweldig. De zang van JM is veelzijdig maar je moet er wél van houden. Zeker geen album om even lekker als achtergrondmuziek op te zetten als je bezoek ontvangt. Zou ik begin jaren '80 dit album bij de platenboer hebben beluisterd dan had ik hem zeker niet gekocht. Het mooie van streamingdiensten is dat je zoveel kunt uitproberen als je wilt en dat heb ik ook gedaan.

En na ruim 2 maanden ben ik wel om. De nummers zijn goed (1,2 en vooral 5), de muzikanten bovengemiddeld en de productie is helder en klinkt erg fraai over mijn stereo (Qobuz).

De cover van Johnny Too Bad is een leuke afwisseling op het verder best wel trieste insteek van dit break-up album. Eerder is al gemeld dat PC en JM elkaar vonden in hun echtscheidingsverdriet. Phil doet er mooi verslag van in zijn bio Not Dead Yet.

Glorious Fool en Solid Air ga ik ook snel beluisteren.