Pretty Things - Cross Talk (1980)

Dit album beschouw ik als (misschien wel) het dieptepunt in de artistieke loopbaan van de Pretty Things. De heren doen een moedige poging om hedendaags en relevant te klinken (het wordt wel beschouwd als hun “new wave” album) maar de ondermaatse liedjes doen die poging sneuvelen. En verder hoor je gespierde, doch kleurloze gitaarsolo’s - een bleek rockgeluid. De zang van Phil May kan me ook al niet boeien. Ter verdediging kan worden aangevoerd dat de band eigenlijk in duigen lag. Zowel Skip Alan (de drummer) als Dick Taylor (een van de gitaristen op dit album) hadden er al een vermoeiende werkdag op zitten als ze ‘s avonds in de studio verschenen en (als ik mij goed herinner) May’s huwelijk liep op zijn eind.
Het verbaast mij dus niet dat het zo’n bedroevend slechte plaat is geworden. Het duurde liefst 19 jaar voor er een opvolger verscheen...

Pijnlijk album.... Meegaan met de tijd is in veel gevallen noodzakelijk, maar voor de meeste artiesten een te grote horde. The Pretty Things raakt ook deze behoorlijk. Het is zo erg dat de heren zich eigenlijk wat voor lul zetten. Het is een pijnlijke bedoening door de teksten, de kinderlijke zanglijnen in een aantal refreinen, maar ook de muzikale knipogen naar de fifties rock-n-roll. Een band die tien jaar ervoor nog succesvol was. Een vreemd en onbegrijpelijk album.

Tussenstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things
5. Silk Torpedo
6. Savage Eye
7. Parachute
8. Freeway Madness
9. Cross Talk

Ik vind die punky/new-wave vibe best wel passen bij de band. De songs zijn energiek, de gitaarsolo's lekker vonkig en de zang van May past prima in deze 'modernere' sound. Het duurt niet te lang en de songs zijn lekker vlot. Briljant is het niet, maar het luisterde prima weg achter elkaar.

Tussenstand:
1. S.F. Sorrow
2. Silk Torpedo
3. Freeway Madness
4. Cross Talk
5. Parachute
6. Emotions
7. Get The Picture
8. The Pretty Things
9. Savage Eye