Patty Waters - Patty Waters Sings (1966)

Duurde even voordat ik dit kon waarderen, voelde eerst vrij kaal aan maar is juist in z'n eenvoud heel compleet. Fantastisch voorbeeld van iemand die met haar stem alle emoties uit zichzelf en de gezongen nummers naar voren kan brengen.

Waar veel nummers op het eerste oog vrij romantisch aandoen blijkt toch dat de tragiek de overhand heeft. Dit komt uiteindelijk uit in het nummer "Black is the Color of my true love's hair" waar alle registers worden opengetrokken. Is voor mij te los om goed te kunnen waarderen, maar wie weet komt dat nog

Vanwege haar aangekondigde komst op Le Guess Who? in november dit album beluisterd. Zoals hierboven al aangegeven zijn het rustige liedjes met een zuinige omlijsting. Leuk, maar het blijft allemaal niet erg hangen. De afsluiter wel maar dat is helaas niet positief bedoeld. Een groot contrast met de voorgaande nummers, zowel in zangwijze als in lengte want Black Is the Color of My True Love's Hair neemt nagenoeg de helft van het album in beslag. Er zullen vast liefhebbers zijn die dit wel smaakt maar in mijn oren klinkt het regelmatig als vals gekrijs en haalt het niveau van de plaat daarmee naar beneden.

Al met al niet de vergeten parel ontdekt waarop ik had gehoopt.

Een ronduit intrigerende plaat is dit. Het voelt alsof je uit een kelder een verloren plaat hebt gevonden waar je eerst nog twintig stoflagen van af moet blazen. Een soundtrack voor als Twin Peaks een tv-serie uit de jaren '60 was geweest en de foto van Laura Palmer was vervangen door deze albumhoes.

Kant A bestaat uit prachtige verstilde vocal jazz-tracks. Toch voelt het niet warm en aangenaam aan, hier komt er al een enorme melancholie en onheil over je heen door lichte dissonanten in het pianospel. Op Kant B wordt met Black Is the Color of My True Love's Hair helemaal het roer omgegooid. Kant A was toch nog lekker zitten aan een tafeltje in de Roadhouse-club, maar binnen een kwartier zijn we in de Black Lodge beland.

De sfeer is ronduit vervreemdend, de muziek is compleet van het padje af en de serene stem van Patty verandert in avant-gardistische vocale uitspattingen, niet voor niets dat Diamanda Galás Patty Waters als inspiratie noemt. Bij deze track denk ik letterlijk: ''is dit nu toekomst, of verleden?''. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat ik een nog veel oudere opname aan het beluisteren ben en aan de andere kant een track die nu nog steeds ontzettend vreemd zou zijn. Als je hier de naam Lingua Ignota op zou zetten zou ik je nog geloven ook.

De Twin Peaks-link die Don Cappuccino hierboven legt, kan ik wel volgen. Dat begint al met de eerste 7 tracks: ontzettend spaarzame doch onheilspellende instrumentatie die de diepe vocalen van Patty Waters weten te versterken, een albumhoes waarin de zangeres als een schim lijkt te verdwijnen, de niet bepaald vrolijke songtitels.. Hoewel de nummers nog zo verstild klinken, schreeuwt hier een zekere mystiek uit, al is iemand vergeten de volumeknop aan te draaien.

Dat gebeurt uiteindelijk wél in het slotnummer, dat ongeveer even lang duurt als de 7 voorgaande tracks, en meteen een onderhuidse spanning herbergt die borrelt en gorgelt, met inventieve instrumentatie en een Patty Waters die haar innerlijke demonen (zo lijkt het toch) integraal mag uitdrijven. Vooral in het tweede gedeelte van de song gaat het volledig los; niet voor gevoelige oortjes!

Patty Waters zou eind jaren '60 de muziekscène verlaten om zich volledig te wijden aan de opvoeding van haar zoontje, maar de laatste jaren is ze weer behoorlijk actief. Daar moet ik ook maar 'ns wat van opzoeken, want in 1965 (toen deze plaat uitkwam) was zij niet eens 20 jaar oud!

4 sterren